Nordhordland Litterære Selskap

Gleda ved å dele eit godt sitat

2012-01-27T06:32:00.000-08:00

Selskapet var i godt lune då dei møttest for å snakke om Hakkepølsa av Torgny Lindgren. Alle var samde om at dette var ei kjekk bok og så mange utruleg flotte setningar! Fleire av desse var det all grunn til å ta fram og dele med dei andre! Det var ikkje heilt greit å finne ut kven denne notisskrivaren var, men med felles hjelp fann vi ut at det måtte vere Mannfred Marklund, mannen til Eva, ho som hadde lærar Lars på lemmen og delvis i senga. Det er notisskrivaren som fortel historia om Lars og Robert som er på jakt etter den ultimate hakkepølsa. Men han skriv og om mykje anna av stort og smått og som han sjølv seier: Når et menneske først har kommet seg inn i en notis, sa han, da slipper det neppe ut igjen.
Det heile startar med at Mannfred har ein bijobb som notisskrivar i ei avis, han får eit brev frå sjefsredaktøren som har funne ut at det meste som han skriv ikkje er sant, berre fri fantasi. Sjefsredaktøren nektar han å skrive ein einaste notis til og Mannfred legg frå seg blyanten og skriv ikkje meir før sjefsredaktøren er daud, då har han vorte 107 år. Mannfred har flytta på aldersheimen og der har han det svært godt, tykkjer han. Pleiarane er hyggjelege og særleg Linda. Når sjefsredaktøren er daud meiner Mannfred at forbodet mot notisskriving er oppheva og han kan fortsette der han slapp for 54 år sidan. Han set i gang og så får vi forteljinga om Lars som får tuberkulose, men blir frisk att og han trur no at han er imun. Lars tar lærarutdanning og får jobb på skulen i Avabäck. Han flyttar inn til Eva som bur åleine sidan mannen hennar og har fått tuberkulose og er på sjukehus. Vi møter Robert Maser som kan vere Martin Bormann, tysk politikar og krigsforbrytar som lærte seg svensk. Etter krigen forsvann Bormann - og kven veit kanskje han kom til Avabäck? Lars og Robert treff kvarandre, oppdagar at dei elskar å synge og ikkje minst er driven av ei veldig trong etter å smake på alle slags hakkepølser i området. Dei set seg på motorsykkelen og reiser rundt og kor dei kjem er det alltid hakkepølse å få, men det er den ultimate hakkepølsa dei leitar etter - og dei finn ho.
Romanen er meir enn ein bygderoman, for her er det rett nok skildringar av folk og situasjonar som vi kjende igjen frå bygdelivet, men forfattaren går ut og inn av forteljinga og vi veit aldri heilt kva som er fantasi og kva som er sanning. Kva vil forfattaren med denne boka? Si noko om korleis eldre menneske vert passa på, ja, nærast overvaka? Mannfred lever mykje lenger enn gjennomsnittet, han brukar mengder av papir og blyantar, til og med fargestiftar!
Bestyrerinnen vil ikke like det, sa Niklas og pekte på papiret og fargestiftene. Det tilhører ikke virksomheten: Hvilke virksomhet? Kommunenes Planen for kommunal virksomhet.
Fleire i Selskapet fann ut at denne boka skulle dei nok lese om att, for her var det mykje som godt kunne lesast fleire gonger.

Planar for 2012

2011-12-22T07:00:00.000-08:00

På det siste møtet før jul la Selskapet leseplanar for 2012 Det har ikkje vore mykje humor i bøken vi har lese i 2011 difor startar vi nyåret med ei bok av Torgny Lindgren: Hakkepølsa. Vi møtast på Meland bibliotek den 26. januar kl.19.00.

Dei neste bøkene blir som følgjer:
Marit Eikemo: Samtale ventar (23. februar på Lindås bibliotek, Knarvik)
Dag Helleve, Ragnar Hovland, Per Olav Kaldestad: Hadde eg berre ei elv så lang skulle føtene fly: ei reise i Canada. (26.april på Meland bibliotek, Frekhaug)
Per Olov Engqvist: Livlegens besøk (7.6 på Lindås bibliotek, Knarvik)
Det er med andre ord mykje å gle seg til i leseåret 2012. Har du lyst til å vere med? Ta kontakt med biblioteka i Nordhordland og få meir informasjon.

Det gjekk aldri opp for meg kva denne boka handla om

2011-12-22T01:02:00.000-08:00

Selskapet hadde bestemt at vi skulle lese ein roman i tillegg til Tramströmer. Ingen hadde lese så mykje av Tormod Haugland tidlegare og då vi las omtalen frå forlaget såg dette ut til å vere ei interessant bok. Var den det? Ja, nokon hadde hatt ei utruleg morosam stund, medan andre hadde slitt seg igjennom ei heller frustrerande lesing. Boka handlar om brørne Patrick og Paal som kjem frå Austrheim. Patrick lever av å framføre foredrag som Paal har skrive og reiser på oppdrag rundt i landet. Ein gong han er i Bergen bur han på eit hotell inne i Fløyfjellet. Han får rommet der Martin Romberg vart funnen død. Politiet synest ikkje det er noko mistenkeleg med dødsfallet, men Patrick og Paal vert av fleire kontaktar oppmoda til å sjå nærare på dette. Når dei begynner å gå tilbake til første gong dei møtte Martin Romberg, oppdagar dei at feministgruppa Frie kvinner var involvert i det meste av aktivitetane til Via Vaage Servuces der Romberg arbeidde. Frie kvinner vart starta av konene til Patrick og Paal og det er tydeleg at dei veit mykje meir enn mennene deira trudde. Historia er lagt eit stykke fram i tid, for her går det tog til Austrheim over Sletta og Utvandrersenteret på Radøy. Patrick er den vi høyrer mest om og han trur vi, er avhengig av Gor-saft og Lumlum, eit merkelege ekstrakt som står omtala i Mongstadmarkas planteliv ei bok ein slektning har skrive. Gor-saft og Lumlum får den som drikk det til å sjå alle ting klårare, seiest det. Tja, kanskje det, men avhengig - det vart no han Patrick.
Fleire i Selskapet lurte på kva som var poenget med denne boka, lurar forfattaren oss? Er det ein parodi på krimsjangeren? Er det ein underliggande kritikk av samfunnet og media? Dei som mora seg hadde late alle forsøk på å finne ein raud tråd fare og las boka som ei samling episodiske hendingar, kanskje like greit?

Kor mange dikt kan ein lese utan å bli heilt øren?

2011-12-21T06:30:00.000-08:00

Nobelprisvinnaren i litteratur 2011 blei Tomas Tranströmer, poet og psykolog. Selskapet hadde lese eit utval av dikta hans og var samde om at her var det mange fine bilete, men og mykje vi ikkje forstod. Kva gjer ein då? Les eit dikt om gongen, nyt den vakre teksten og om diktet er heilt umogeleg å fatte, les eit anna dikt. Det er alltid ei god hjelp å lese høgt, gjerne saman. - men dikt er gjerne som musikk, det smyg seg inn til dei inste kjenslene og då er det ikkje så lett å dele slikt.Vi las litt for kvarandre og fann ut at dette må takast inn i små porsjonar!

FLYGBLAD

Det tysta raseriet klottrar på väggen inåt.
Fruktträd i blom, göken ropar.
Det är vårens narkos. Men det tysta raseriet
målar sina slagord baklänges i garagen.

Vi ser allt och ingenting, men raka som periskop
hanterade av underjordens skygga besättning.
Det är minuternas krig. Den gassande solen
står över lasarettet, lidandets parkering.

Vi levande spikar nedhamrade i samhället!
En dag skall vi lossna från allt.
Vi skall känna dödens luft under vingarna
och bli mildare och vildare än har.

Tomas Tranströmer: För levande och döda. 1989

Siste møte før jul!

2011-11-15T06:30:00.001-08:00

Vi venta i spenning då vinnaren av Nobelprisen i litteratur 2011 vart offentleg og vi vart vel litt overraska då Tomas Tranströmer vann. Grunnen er vel at vi gjerne ville lese ein roman og ikkje dikt, slik han skriv. Løysinga på dette, vart at biblioteksjefen på Meland har funne fram eit lite utval dikt vi skal lesa og i tillegg skal vi lesa Tormod Haugland si bok Romberg. Vi møtast den 7. desember 2011 kl.19.00 på Lindås bibliotek i Knarvik. Alle er velkomne!

Har kunstnarar eit særleg gen?

2011-11-09T01:45:00.000-08:00

Det var oktober og regnfrakkane var komne på, men dei frammøtte let seg ikkje merke av regn og vind for dei hadde lese om varme dagar på Tahiti. Boka om målaren Paul Gaugin og bestemor hans Flora Tristan er ei bok med mange innfallsvinklar. Vi snakka om kunstnaren som den utforskande og undersøkjande, han som sprengjer grenser for seg sjølv og andre. Bestemor Flora som vart gifta bort til ein brutal mann og for å redde seg sjølv og barna gjekk i dekning både her og der. Vi kunne ikkje heilt forstå at ho let ungane vere att i Frankrike og reiste til Peru for å prøve å få slekta til å gje henne ein del av arven etter far sin. Dei siste leveåra reiste ho rundt i Frankrike og agiterte for at arbeidarane skulle organisere seg og slik betre kåra sine. Vi opplevde nok Paul Gaugin som forfattaren sin eigentlege hovudpersonen, sjølv om kapitla veksla mellom han og bestemora sine opplevingar eit halvt hundreår tidlegare. Vi snakka om at kanskje kunstnarar har eit særleg gen, slik at omsyn til kone og barn må vike for kunsten. Tenk på kona til Gaugin som gifta seg med ein børsmeklar og enda opp med ein målar som var meir oppteken av sex med unge jenter på Tahiti enn å forsørgje familien?
Vi fann ut at han heile tida søkte mot fridom til å gjere det han ville, han leita heile livet etter det gode, det beste livet. Kva så med forfattaren si forteljing? Mario Vargas Llosa skriv denne forteljinga som ligg tilsynelatande tett opp til biografien. Han bruker personar som har levd og sjekkar vi Wikipedia ser det ut til at han følgjer livsløpet deira til punkt og prikke, men det er ein roman. Han går inn i hovudet på personane sine, han kommenterer handlingane deira, han beundrar og kritiserer vala dei gjer og han kjem med ertande og spørjande utsegn. Av høgdepunkt i romanen kan vi nemne: når Van Gogh og Gaugin bur saman, snakk om temperament (!), når Gaugin kom til Tahiti og lagar meisterverket sitt - og tenk at han hadde med seg solsikkefrø - kanskje han tenkte på Van Gogh? - Og Flora og reisa hennar til Peru! - Vi trur at forfattaren hadde mykje moro med å skrive om forholda i Peru og ikkje minst krigen som dei eigentleg tapte, men vann likevel grunna sommel og rot. Denne boka står fram som eit av dette leseåret sitt høgdepunkt og det var alle dei frammøtte samde i.

Paradiset på det andre hjørnet

2011-10-06T06:48:00.000-07:00

Oktober har kome og Selskapet har bestemt at i denne månaden skal vi lese Mario Vargas Llosa sin bok Paradiset på det andre hjørnet. Vargas Llosa vann Nobelprisen i 2010 for si verksemd som forfattar, men denne mannen er og kjend som politikar i Peru. Den spansktalande verda var begeistra over utnemninga og dei som har lese bøkene hans kjem og med begeistra ytringar. No vil det vise seg kva Selskapet får ut av denne boka! Vi skal møtast på Lindås bibliotek i Knarvik den 27. oktober kl.19.00. Ta kontakt med biblioteka om du vil delta og treng bok. Velkommen!

Kor mange bøker var dette?

2011-09-16T06:04:00.000-07:00

Hauststresset hadde felt fleire av Selskapet sine medlemmar då vi skulle samlast denne gongen, men dei som møtte opp hadde mykje så snakke om! Den gyldne notatbok er ei mangfaldig bok og som ei sa: Det er en bok som krever sin leser. Vi starta med ei oppklaringsrunde: Kor mange notatbøker var det eigentleg? Kven var gift med kven og i kva slags forhold var dei ulike personane til kvarandre - om dei då ikkje var gift?
Anna Wulf er hovudpersonen i boka, ho har skrive ein bestselgjar og lever av pengane frå denne. Ho skriver fire notatbøker som alle har ulik farge og tema. Det svarte notatboka fortel om Anna og vennene hennar når dei er i Afrika. Den raude handlar om når ho melder seg inn i kommunistpartiet og alle vurderingane ho gjer når ho etter ei stund melder seg ut. Den gule notatboka er eit manuskript der ho fortel historia om Ella og hennar intense kjærleiksforhold til Paul. Her diskuterte selskapet livleg om denne forteljinga eigentleg var Anna sin eigen forteljing om hennar forhold til Michael. I den blå notatboka skriv Anna om forholdet til venninna Molly, sonen hennar Tommy, Richard som tidlegare var gift med Molly og Marion som Richard no er gift med.( Er det rart vi trengde litt oppklaring?) Vi kjende oss igjen i dialogen mellom Molly og Anna. Dei er nære venninner, men vi vart slått av kor lojale dei er mot mennene i forteljinga - er det slik kvinner var den gangen og no? Tommy vart vi ikkje heilt kloke på, kvifor prøver han å skyte seg sjølv? Er det eit liv mellom to sterke kvinner og farens krav om å "bli til noko, helst som eg" som gjer at han får nok? Det vi alle syntes var merkeleg var at Anna skriv mykje om Tommy, men hennar eiga dotter Janet er omtrent ikkje nemnd. Ho bekymrar seg ikkje for henne og når ho vil begynne på kostskule, så får ho det sjølv om Anna sjølv ikkje har noko sans for dette valet. Vi spurte oss om Janet som mange unge kvinner i dag, ser på kvinnefrigjering og kvinnekamp som noko som er passert og ikkje gjeld for dei lenger. Vi var og innom kor frigjorte var eigentleg desse kvinnene? Frigjort i forhold til sex, men kva med relasjonane? Og sin eigen forståing av kva som skjer?
Anna skriv sitt liv ut i frå ulike perspektiv, dette gjer boka til ein mangfaldig lesaroppleving og det gjer rom for mange tolkingar av teksten. Vi fann ut at sjølv om vi hadde strevd litt med både Anna og alle bøkene hennar, så var dette ei bok som gav oss mykje å tenkje på - ei god kjensle av å ha lest ei svært bra bok.

Selskapet startar opp att!

2011-08-04T23:46:00.000-07:00

Etter ein sommar vi alle kommer til å hugse skal vi langsamt vende tilbake til kvardagen. Selskapet har hatt ei lang pause og vonaleg har det saman med skrekkelege hendingar frå Oslo og Utøya og vore gode opplevingar! Den 15. september skal vi samlast att, denne gongen på Meland bibliotek og som vanleg kl.19.00. Vi vart samde om å lese Doris Lessing: Den gyldne notatbok og om ikkje andre hendingar har tatt leselysta heilt frå oss, så er dei fleste allereie i gong med denne. Er det nokon som har lyst til å vere med er det berre å ta kontakt med biblioteka i Lindås og Meland. Velkomne til alle!

Det finnest grenser for kva eit sinn kan tåle!

2011-06-10T04:46:00.000-07:00

Skrivaren i Selskapet har strevd med denne meldinga frå samtalen for vi var både oppslukte av historia og ikkje heilt sikre på om vi hadde fått med oss alt. Eg har difor surfa litt rundt versveven for å hente inn litt meir informasjon.
Utgangspunktet for boka var ei historie Toni Morrison kom over: Ei forteljing om ei kvinneleg slave som hadde hadde rømt. Då ho vart fanga drap ho sine eigne barn for at dei skulle sleppe å leve som slavar. Aktivistar i rørsla mot slaveri hjalp ho slik at ho ikkje vart drepen, men måtte sitte i fengsel. Denne historia skulle ha hendt i 1855.
Romanen er sett i Ohio 1873 og startar med Sethe og dottera Denver bur i eit hus heimsøkt av spøkelse og daude menneske. Sethe prøver å komme seg på beina att etter å ha vore i fengsel for å ha drepe barna sine. Ho får besøk av Paul D og i samtalen mellom dei får vi litt etter litt høyre historia til Sethe. Ein dag står ei ung kvinne utanfor huset, det er Elskede, dottera som Sethe drepte for 18 år sidan. No vil ho bli elska og vere saman med mor si. Men dette spøkelse er grenselaust og driv Paul D vekk og prøver å suge all kraft ut av Sethe. Det er tilslutt Denver som grip inn og får samfunnet rundt med seg, og slik gje mor si ein heilt ny start.
Dei frammøte i Selskapet var alle sterkt fanga inn av språk og poetiske bilete i romanen Elskede av Toni Morrison. Det er ei sterk og rå historie om Sethe og barna hennar, slaveriet, utnyttinga og fornedringa av menneske, både kvinne og mann. Når Sethe heller vil drepe barna sine enn å la dei vende tilbake til slaveriet, er dette ei handling som viser ein slik desperasjon som ingen av oss kan skjøna. Det er skildringane av korleis slavane vart behandla som får oss til å forstå kjenslene som oppstår av raseri og maktesløyse og vi blir rivne med. Det var fleire som måtte lese første kapittel ein ekstra gong for dette er ei bok vi sikkert kunne lese fleire gongar og framleis ikkje heilt forstå.

Ursula - vår heltinne!

2011-05-25T00:53:00.000-07:00

Er det sigøynarar i Sør-Amerika? Ja, det var eit av dei første spørsmåla Selskapet måtte ta føre seg då dei møttest. Vi fann ikkje noko svar på dette, men gjekk ut i frå at sigøynarar er eit vandrande folk og kvifor ikkje vandre i Sør-Amerika! Takka vere Wikipedia fekk vi eit oversyn over denne generasjonsromanen og det var heilt naudsynt, for det var fleire enn skrivaren som miste oversikta over fedrar, søner, døtrer, koner, tanter og elskarinner. Vi tok ei grundig gjennomgang av dei sju generasjonane som boka omhandlar, frå patriarken José Arcadio Buendia og kona hans Ursula, til Aureliano den tredje som til slutt vart fødd med grisehale og døyde på ein skrekkeleg måte. Romanen er overveldande lesing, full av dei villaste, vakraste og tristaste scener. Det er på mange måtar historia om Colombia og det er Garcia Márquez si kjærleikserklæring til landet og folket sitt. Han fekk Nobelprisen i litteratur i 1982 for mellom anna denne boka og den vert og omtala som ein av dei fem viktigaste romanane innanfor den spansk-amerikanske litteraturen.
Kvifor denne tittelen? Hundre års ensomhet. Vi snakka om dei einsame mennene, dei hadde mange i kring seg, men dei hadde dette einsame blikket. Ingen av mennene kjende særskild omsut for sine, men det gjorde kvinnene. Forfattaren hyller kvinnene, sjølv dei som er sterkt sjølvsentrert. Men det er Ursula som står både hans og Selskapet sine hjarte nærast. Ho er sterk, driftig og tek seg av alle som kjem innom døra, ei riktig husfrue. Dei av oss som har levd ei stund hugsar at husfrua var viktig, medan tenestejentene "ikkje var vatten verd".
Boka er så utruleg mangfaldig og fleire hadde "sine" høgdepunkt, m.a. Fernanda sin klagesong som går over fleire sider, fordi Aureliano den andre har ei elskarinne som han bur altfor mykje hos. Eller Remedias den vakre sin himmelfart og Ursula, enno ein gong, ho som heldt hemmeleg kvar ho hadde greve ned gullmyntene.
Selskapet var ganske samde om at denne boka kunne lesast mange gonger og vi ville finne noko nytt å hente fram, kvar gong!

Siste bok før sommarferien:

2011-04-29T06:24:00.000-07:00

Etter ei intens lesing av Hundre års ensomhet fann Selskapet ut at no måtte vi lese ei bok med noko færre sider. Ikkje for det, vi går laus på det meste... På vår vandring gjennom tiåra er vi no komne til 1990-talet og her var det mykje å velje i. Vi las bakpå både den eine og den andre boka og vart til slutt samde om å lese Elskede av Toni Morrison. Toni Morrison fekk Nobelprisen i litteratur i 1993 og ho har ei lang liste med lesverdige bøker å vise til, men denne har ei ekstra høg stjerne hos ei i Selskapet som allereie har lese ho. Vi møtast på Lindås bibliotek i Knarvik torsdag den 9. juni kl.19.00. Dei som treng bøker må ta kontakt med biblioteket. Alle er velkomne!

Kva les vi i april?

2011-03-31T23:46:00.000-07:00

Jo, då har vi kome til 1980-talet og ein av dei som fekk Nobelprisen i litteratur dette tiåret var Garbriel García Márquez. Han kjem frå Columbia og om han seiast det at han introduserte skrivemåte vi no kjenner som magisk realisme. Boka Hundre års ensomhet som han fekk Nobelprisen for, handlar om ein familie i Columbia og gjennom forteljinga om deira liv får vi og høyre om historia til landet. Nokre har kanskje lese denne boka tidlegare, men den er omtala som eit meisterverk og slike er det jo ei glede å møte fleire gonger.
Vi skal samtale om boka torsdag den 28. april kl.19.00 på Meland bibliotek og alle er velkomne til å vere med. Ta kontakt med biblioteket om du ønskjer å lese boka før møtet.

Kvinna Blum

2011-03-30T04:36:00.000-07:00

Ja, slik vert ho omtala i denne romanen som er skrive som ein slags rapport. Distansert, nøyaktig og likevel eit knallhardt innlegg mot pressa som jaktar på oppslag. Dette er historia om hushjelpa Katharina Blum som på karnevalet i Köln møter Ludwig Götten og forelskar seg hovudstups i han. Han er i leilegheita hennar om natta og om morgonen stormar politiet inn for å arrestere Götten, som er ein ettersøkt venstreekstrem terrorist. Götten har ved hjelp av Katharina klart å gøyme seg vekk og det er Katharina som må reise med til politistasjonen for å forhøyrast. Boka handlar for det meste om korleis politi og samfunnet med pressa i spissen grev seg inn i hennar privatliv, henger ho ut som "morderbrud", kriminell og samfunnsfiende. Journalistane diktar opp historier om ho og denne uthenginga får ho til slutt til å ta saka i eigne hender, noko som fører til endå meir ulukke.
Det er Nobelprisforfattaren Heinrich Böll som står bak denne boka. Han fekk ikkje prisen for denne boka, men prisen gjorde det kanskje mogeleg for han å skrive ho? Etter at boka kom ut vart han boikotta av den konservative Springerpressa og han vart skulda for å vere for terror.
Selskapet las boka med stor interesse, for dette handla då ikkje berre om 1970-åra i Tyskland? Hadde vi ikkje fleire saker å sjå tilbake på her til lands og? Presseoppslag der stemninga for eller mot ein person vart hausa opp slik at det for nokon enda med sjølvmord og for andre skapte ein veldig sympati? Vi snakka om kor lett det er å vandre i flokk og ikkje minst delta i å forteljingar som gjer ei fjær til fem høns. Jau, det trengs både innleving, men og distanse når ryktebørsen koker og vi alle vil vite litt meir.

Mor Joad

2011-02-28T01:07:00.000-08:00

No har det gått skammeleg lenge sidan Selskapet var samla og snakka om boka Vredens druer, men skrivaren skal gjere eit forsøk på å hugse tilbake og skrive ned nokre bitar av samtalen. Flertalet av de ni frammøtte hadde lese heile boka og likt henne. Boka handlar om familien Joad og deira oppbrot og reise frå Oklahoma til California. Farmen deira er, etter mange uår eigd av banken og den einaste utvegen ser ut til å vere å reise til California der dei treng fruktplukkarar. Vi følgjer familien når dei bryt opp og på den heller dramatiske reisa. John Steinbeck fekk nobelprisen for denne boka og det er ei mektig forteljing om fattigfolks samhald og omsorg for kvarandre. Men mellom kvart kapittel om familien Joad er det essayistiske kapittel om samfunnsutviklinga og eit kritisk blikk på kapitalens mekanikk for å halde hjula i gong, som dei seier. I desse kapitla brukar forfattaren naturfenomen eller observasjonar i naturen til å biletleggje synspunkt han vil ha fram og dette gjer han slik at bileta sit fast i minnet!
Vi fordjupa oss i mora si rolle som den som kjempa og kjempa for å halde familien samla, når alle ser ut til å gje opp håpet, kjempar ho vidare, sjå her:
- Nå har vi ingenting, sa faren. - Å skal vi gjøre nå ei lang tid? Ingen innhøsting. Saronsrose er langt på vei nå. Ser ut som vi er ferdige. - Å nei da. Moren smilte. - Mannen, han lever lissom røkkevis, men kvinnen er en rolig strøm med små evjer og stryk. Men den glir fram. Vi forandres kanskje, men vi dør ikke ut. Noen dør, men resten er kraftigere enn som så. Vi får leve en dag om gangen. Lag deg ingen unødige sorger.
Vi snakka om at det er kanskje slik at menn er meir stadbundne og at kvinner eigentleg kan vere kor som helst så lenge dei har barna rundt seg. For mor Joad var det slik, forfattaren framstiller ho som fjellet i familien, eit bilete på den ultimate mor? Vredens druer - boka krevde ei langsam lesing, men ho var verd det!

Heinrich Böll

2011-02-01T04:17:00.000-08:00

Heinrich Böll fekk Nobelprisen i litteratur i 1972 og difor skal vi lese boka:
Katharina Blums tapte ære. Denne boka kom ut i 1974 og er ikkje "nobelprisboka", men Böll fekk prisen i hovudsak for heile forfattarskapet sitt og når boka er på under 200 sider såg Selskapet føre seg at dette skulle dei makte. For dei som gjer seg raskt ferdig med Katharina Blum kan vi allereie no melde at neste bok vert: Hundre års ensomhet av Gabriel Garcia Marquez.
Vi samtalar om Katharina Blum den 17. mars kl.19.00 på Lindås bibliotek. Ta kontakt med personalet på biblioteka om du ønskjer å vere med. Velkomne!

2011 - nytt år, nytt tema!

2010-11-17T00:54:00.000-08:00

Selskapet legg no Island bak seg, førebels! Det er store planar om å reise til Island i august, sjå Reykjavik, naturen og kikke på alle desse kjellarleilegheitene som vi har lese om både titt og ofte. Den som følgjer med vil få meir informasjon etterkvart!
Men kva med lesinga i 2011? Ei i Selskapet reklamerte veldig for å lese svensk litteratur, men responsen var heller lunken. Så var det ei som hadde kome på kva med å lese nobelprisforfattarar? Det var meir interesse for dette, så resultatet blei: Vi startar på 1960-talet og vel ei av bøkene innanfor dette tiåret. Neste møte vel ei bok innanfor 1970-talet osb til vi kjem til slutten av året og vi ventar i spaning på kven som får prisen i 2011!
Til den 20. januar 2011 les vi John Steinbeck: Vredens druer . Nokre har kanskje lese boka, men dette er ei bok som gjerne kan lesast ein gong til - og dei som ikkje rekk å lese kan sjå filmen! Møtet er på Meland bibliotek kl.19.00 - velkommen!

Hjertets sted - kor er det?

2010-11-12T05:44:00.000-08:00

Selskapet samla seg på Lindås bibliotek, denne mørke november kvelden. Hjertets sted av Steinunn Sigurdardottir var boka vi skulle lese. Den hadde fått nokre til å lengte til Island, nokre til å nesten gje opp lesinga og nokre hadde ikkje starta i det heile. Dei som levde seg inn i forteljinga om Harpa, Edda, Heidur og dei mange menneska dei trefte på ferda frå Reykjavik til den austlege delen av Island, framheva landskapet og det poetiske språket. Dei som heldt på å gje opp, snakka oppøst om gjentakingar og " var det verkeleg naudsynt med fire hundre sider for å komme seg frå Reykjavik og austafor?" Dei som ikkje hadde fått starta sat med store auge og måtte få eit kort samandrag av historia om Harpa som skal redde dottera Edda frå dårleg selskap, fyll og narkotika. Saman med venninna Heidur køyrer dei tre tvers over Island for å kome lengt vekk frå Gerti Høne og anna selskap som høver dårleg for jenter midt i tenåra. Undervegs får vi høyre om Harpa sin lengt etter å finne ut om far hennar er hennar biologiske far (for ho liknar ikkje på han i det heile!), om planane om å skrive, om vennskapen med Heidur og om det kompliserte forholdet ho har til dottera Edda.
Det var nokre spesielle personar vi møtte i denne boka. Harpa nesten utan sjølvtillit i ei konstant samtale med den daude mor si, Heidur den verdskjente fløytisten og med ein kjærast som tykte litt for vel om Harpa, den rasande Edda som veksla mellom storm og stille utan særskilde førevarslar. - også desse slektningane til Harpa som vi stadig møtte på og som var meir eller mindre gåtefulle...
Ei i selskapet sa det slik: "Eg blei så glad i småtte-tausa Edda, ho minte meg slik om ei" - og slik er det med fleire av dei vi har lese om i år, vi kjem liksom ikkje heilt laus - enno. Slik som til dømes Bjartur i "Sin egen herre" - vi lever nok ei stund til med han i tankane.

Novemberbok

2010-09-20T02:15:00.000-07:00

Til neste møte som blir på Lindås bibliotek den 4. november kl.19.00 skal vi lese Hjertets sted av Steinunn Sigurdardottír. Boka kom på norsk i 1997 ho er utseld frå forlaget og sjølv om det strålande biblioteknettverket utnyttast så betyr det at her må vi lese raskt og gje boka vidare til neste lesar. Vi ønskjer lukke til og vel møtt!

Litt av ei bok!

2010-09-16T23:58:00.000-07:00

Ja, det var hovudinntrykket etter at deltakarane i Selskapet hadde lese Sin egen herre av Halldór Laxness. Vi var fascinert av Bjartur som var meir oppteken av å vere sin eigen herre enn kona og barna sin velferd. Er det mogeleg å ikkje springe ut i natta og leite etter sonen sin når han har forsvunne ut i mørkret? Når du har mange sauer og du knapt kan fø dei gjennom vinteren, er det ikkje då "naturleg" å slakte nokre slik at familien kan spise anna enn rotna fisk? Er denne boka ein parodi eller skildring av ei tid som var ein gong? Vi fann ut at handlinga går føre seg i tida før første verdskrigen. Bjartur har arbeid i atten år for å få høve til å skaffe seg sitt eige bruk slik at han kan bli sin eigen herre. Han gifter seg med Rósa men det vert ikkje noko godt ekteskap og Rósa døyr i barsel. Bjartur er ikkje dum og reknar raskt ut at denne graviditeten har ikkje noko med han å gjere, men når barnet overlever trass mykje dramatikk, tek han seg like vel av henne. Ásta Sóllilja vert den av barna han verkeleg elskar, men som han og har eit komplisert forhold til. Vi sleit oss igjennom lange passasjer med diskusjonar om reinsing av sau, kor mykje tobakk kunne ein gje dei utan at dei døyde? Like eins desse kranglane om å melde seg inn i Samvirke eller ikkje. Det var ikkje så mykje mat i heimen til Bjartur, men kaffi drakk dei - kopp etter kopp! Også denne historia om Gunnvör og ulukkene som følgjer han som ikkje kastar ein stein i dyssa hennar - nok ei islandsk soge? Denne romanen er ei skattekiste av merkelege tildragingar og hjarteskjerande historier. Vi vart provoserte av Bjartur, men etter ei stund viser han ei anna side og vi får sympati med han igjen, han blir eit heilt menneske! Men som ei sa: "Han e ein god eitel!"

Møtestad

2010-08-30T12:20:00.000-07:00

Det har vore litt uklart kor Selskapet skulle møtast til samtale om boka Sin egen herre. Det er no heilt avgjort at møtet skal haldast på Meland bibliotek 9. september kl.19.00. Alle er velkomne!

Meir islandsk til hausten!

2010-06-22T06:01:00.000-07:00

Selskapet heldt fram med å lese islandsk litteratur til hausten. Boka vi skal lese er Sin egen herre avHalldor Kiljan Laxness.
Laxness er jo ikkje lengre mellom oss, men så viktig som han har vore for den islandske litteraturen så er vel og denne forfattaren ein vi må ha vore innom? Boka teljer sine 600 sider, så det kan nok vere godt å starte tidleg med lesinga! Selskapet samlar seg att torsdag den 9. september 2010, i skrivande stund er det noko uvisst kor, men innan september skal dette bli klart.
God sommar og god lesing!

Englar alheimsins/ Universets engler

2010-06-18T03:45:00.000-07:00

At medlemane i Selskapet les over alt og at dette kan føre med seg interessante samtalar, vart formidla i går på vårt siste møte før sommarferien. Ei hadde vore på drosjetur med sjåfør frå Island. Boka som Selskapet las vart snart samtaleemne og sjåføren kunne fortelje at "alle" på Island las denne forfattaren og ditto hadde sett filmen. Desse opplysningane førte til at vi alle fekk lyst til å sjå filmen, så no er Lindås bibliotek sett på oppgåva: få tak i filmen og ha framsyning til hausten! Boka sin forteljar er Páll som vert fødd den dagen Island blir medlem av Nato og døyr den dagen Berlinmuren fell. Han skriv historia om sitt liv etter at det er over, slik han synest at andre óg burde gjere. Eit kort liv, herja av schizofreni, men og omgjeven av venner og folk som vil han vel. Han blir plassert på Kleppur, eit galehus som liknar eit slott. Her treffer han Beatle-Óli, Pétur og Viktór som og har sitt å slite med. Beatle-Óli meiner det er han som er opphavsmann til Beatles songane. Pétur meiner han kan kinesisk og har skrive ei doktoravhandling om Schiller ved Universitetet i Peking. Viktór hoppar av og til inn i kroppen til Adolf Hitler, medan han siterer Shakespeare. Páll trur psykologen Brynjólfur ber dei alle på skuldrene sine, han ser slik ut, tykkjer han. Ein gong vert Páll kalla inn på kontoret til Brynjólfur for som han seier : å sjekke min moralske bevissthet. Han spurte i alle fall:"Hva synes du om Sørlandets Slakterforbund?"
"SS",sa jeg. "Mener`u pølsene eller..."
"Nøyaktig det du sier, SS. Synes du ikke det er makeløst, Páll at landets største matvareprodusent ville akseptere den samme forkortelsen som Hitlers stormtropper brukte?" Jeg visste ikke helt hva jeg skulle svare. Jeg hadde aldri tenkt på saken fra den vinkelen, men det åpnet da vitterlig for vrangforestillingen om at Sørlandets Slakterforbund hadde stått bak allslags griseri i Det tredje riket.
Etter å ha tenkt meg litt om, sa jeg til Brynjólfur:"Hvis du fortsetter på den måten er jeg virkelig redd for at vi må bytte plass."(s.143)
Dette sitatet vakte stor begeistring i gruppa og det vart straks følgd opp med eit anna:
Jeg vil i stedet føre interessen for slekthistorie tilbake til tremangelen i landet. På grunn av den sparsomme treveksten lener folk seg mot slektstrærne og finner sitt skoglende hos forfedrene. (s.13)
Fleire hadde stor glede av restaurantbesøket til dei tre karane - kanskje nokre til og med vart litt misunnelege, tenk å gjere noko slikt?
Det var ikkje alle som hadde kome gjennom heile boka, for den første delen kravde sterk konsentrasjon for å få med seg alle namn og stader. Siste halvpart var derimot ei flott lesaroppleving, vond på sin måte, men og full av humor og ekte galskap.
Til slutt var vi inne på dette med alle desse kjellarleilegheitene. "Alle" bur jo i kjellarleilegheiter! I nesten kvar bok vi har lese er det nokon som bur i kjellaren! Er det merkeleg dei vert deprimerte?

Skugga-Baldur

2010-05-03T04:13:00.000-07:00

Betre seint enn aldri... eit godt ordtøke (eller eit magert forsvar). Men, her kjem i alle høve eit altfor seint referat frå 10. mars! Kvelden då vi var samla for å diskutere boka til Vinnaren av Nordisk Råds litteraturpris 2005, Sjón. Først måtte vi som ikkje hadde høve til å reise til Køben få høyre om dei andre damene sin hyggelege danmarkstur: Det vart tid til både, pubar, teater, butikkar og Louisiana. Neste gong berre SKAL vi vere med til Island - om Katla vil!
Skugga-Baldur, altså: Alle var samde om at innleiinga om jakta på den myrraude reven var suggererande. Skrive i eit poetisk språk med spenstige bilete. Men så begynte praten å gå om handlinga i boka: Kva var det med denne myrraude reven - som var ei tispe - var det Abba som kom att og tok hemn over den vonde presten Baldur Skuggason til slutt? Boka har ein undertittel "Et folkeeventyr" og forteljinga kunne minne om eit gamalt segn. Eller - ein islandsk magisk realistisk forteljing, var det visst ein meldar som skreiv - og denne blandinga av fantasi og eventyrelement på den eine sida og krass realisme på den andre, representert med forteljinga om korleis barn med Downs syndrom vart handsama på slutten av 1800-talet på Island, var sterk lesnad. Her var det mange trådar å gripe fatt i og Aud las nokre meldingar som illustrerte godt at her er det rom for tolkingar i ulike retningar. Konklusjon? - Denne må eg berre lese oppatt, var det fleire som sa, etter å ha prata om boka opna det seg nye tolkingar. Og vi var vel samde om at den vesle boka romma ein stor og underleg forteljing som vi ikkje vart ferdig med like fort som det gjekk å lese ho. (skrive av Marit)

Vi kjem ikkje utanom:

2010-04-23T04:43:00.000-07:00

Skal vi lese islandsk samtidslitteratur kjem vi ikkje utanom Einar Már Gudmundsson, seier ein av våre gode rådgivarar. Difor har vi kome fram til at neste bok blir Universets engler av den gode Einar Már Gudmundsson. Boka fekk Nordisk Råds pris i 1995 og biblioteka på Lindås og i Meland prøver no å få tak i fleire eksemplar slik at alle som ønskjer det kan få lest boka til torsdag 17. juni kl.18.00 (merk tida!) og møte opp på Lindås folkeboksamling til siste møte før sommarferien.

Island er meir enn ash og cash...

2010-04-23T04:08:00.000-07:00

Selskapet var samla i går for å snakke om Vinterbyen. Denne femte krimforteljinga av Arnaldur Indridason har fått litt blanda mottaking, men damene i Selskapet hadde lese og tenkt med stor innleving! Boka startar med eit mord på ein gut med thailandsk mor og islandsk far, kven kan tenkjast å gjere noko slikt? Er det eit rasistisk motivert mord, er det broren, er det ein pedofil, her er det mange trådar og ulike forklaringar. Indridason sin helt, Erlendur er traust, nitidig og grublande og finn, ved hjelp av både kollegaer og mystiske telefonoppringingar, til slutt ut kven som har gjort det. Men denne boka er meir enn ei krimforteljing, for gjennom skildringa av miljø og menneske får vi eit glimt av det islandske samfunnet som likt vårt samfunn har sine problem og utfordringar. Dessutan er det vinter og kaldt, huff så kaldt! Vi heldt godt på kaffikoppane våre og grøste.

Selskapet snakker om....

2010-04-20T06:13:00.000-07:00

Vinterbyen av Arnaldur Indridason, som er den mest vidgjetne blant krimforfattarane på Island. Møtet er torsdag 22. mars kl.19.00 Meland bibliotek. Har du lyst til å vere med i Selskapet så bare møt opp eller ta kontakt med biblioteket for meir informasjon. Vel møtt!

Island - eventyr og sagn

2010-02-10T02:21:00.000-08:00

Vi går vidare med islandsk litteratur. Den 10. mars kl.19.00 treffast vi på Lindås folkeboksamling i Knarvik. Då skal vi samtale om Skugga-Baldur av Sjón ei bok som ser lita og lett ut, men er ho det? Den som les får sjå! Det er berre å gle seg til å lese og prate!

Kvifor ler måkene?

2010-02-02T04:06:00.000-08:00

Selskapet slo ganske raskt fast at: "Me har vore mykje for lite nysgjerrige då vi var små!" Tenk på Agga, som ved å vere uthaldande nysgjerrig fekk vite både det eine og det andre!
Vi møter sterke kvinner i boka Måkelatter som var tema for kvelden. Det opptrer og nokre menn der, men dei vert for statistar å rekne når det skal bli driv og action i handlinga. Vår favoritt er den unge Agga, men den vi snakka mest om var mystiske Freyja. Ho som vi avslørte som bulemikar, full av løyndomar og som gjer stort sett det som passar ho. Nokre hadde høyrt at det var laga film av boka og den kunne vi gjerne tenkje oss å sjå, men scenen med hårtørkinga kunne alle se føre seg! Og når Freyja arbeidde på apotek og fekk alle uteliggjarane til bestevenner - , vi lo berre ved tanken! Vi undra oss over om Freyja støtta dei utstøytte ut i frå ei altruistisk grunnhaldning eller om det var hemn som motiverte ho. For ho latterleggjorde svigermora og heile hennar verd på ei ganske grufull måte. Vi var ein tur innom Magnus, lensmannen, som nok ikkje passa så veldig på grensa for teieplikta og kva han fortalde Agga. Dei i selskapet som vaks opp i små forhold kjende seg att i fleire av hendingane og dei eldste hugsa og rasjoneringa som vi opplevde i Noreg i byrjinga på femti-talet.
Vi prøvde å tenkje oss kva skjer med Agga når ho veks opp? Vert ho telefondame, med oversikt over alt som skjer i bygda? - Politikvinne? - Diktar? - Ho kan bli alt, uforferda som ho er.
Men så var det spørsmålet: kvifor ler måkene? Ler dei "fanden i voldsk"? - av di Freyja "slipp unna" og Agga går inn i kvinnefellesskapet? Vi fann ikkje ut av dette, men vi les gjerne meir av forfattaren Kristín Marja Baldursdóttir!

Island - neste?

2009-11-24T08:38:00.000-08:00

I heile 2009 har Selskapet lese litteratur frå Danmark og hatt mange kjekke samtalar om bøkene. Vi kunne sikkert ha halde fram med å lese dansk litteratur, men etter å ha grunna litt omkring dette har no Selskapet bestemt seg for å lese islandsk i 2010. Neste bok blir difor Kristín Marja Baldursdòttir: Måkelatter. Bøkene er tinga inn frå vårt framifrå biblioteknettverk, så snart er det tid for å la alle juleførebuingar segle sin eigen sjø og berre lese og nyte!

Neste møte vert den 28. januar 2010 kl. 19.00 på Meland bibliotek. Til dei som gjerne vil vere med i denne lesesirkelen: ta kontakt med biblioteka for meir informasjon eller møt opp på neste møte! De skal vere hjarteleg velkomne!

Er lærarar ein særskild rase?

2009-11-23T07:21:00.000-08:00

Ja, det var eit av spørsmåla som vart lufta då Selskapet igjen hadde møte. Vi hadde tenkt oss ei bok med litt humør og humor, men sjølv om fleire trakk på smilebandet i starten, vart det mykje mindre latter etterkvart som forteljinga gjekk sin gong. For liknande mishandling og trakasering som desse gutane i Latinskulen opplevde vart rystande lesing for alle. Skuleromanar vert stadig lesne sikkert av mange grunnar, men kanskje helst av di vi kjenner oss att. Alle har vi gått på skulen, alle har sine minne frå møte med lærarar og elevar. Dei gode minna er kanskje dei meir utydelege, medan dei rare og vonde minna er svært så levande hos både den eine og den andre. Boka Det forsømte forår kom ut i 1940, den har sidan kome ut i stadig nye opplag og har heile tida hatt høge salstal. Kvifor det? Espen Haavardsholm har skrive eit etterord i ein av utgåvene (1970) der skriv han m.a. ...En årsak er at Scherfig er en fremragende satirisk forteller, som ned til minste detalj behersker sine egne virkemidler. En annen årsak til bokas grep om stadig nye generasjoner av unge lesere, kan være at dagens skole - tross alle reformer - ikke er så forskjellig fra gårsdagens latinskole som moderne skolefolk her i Skandinavia gjerne vil ha det til... Tja kanskje det? Vi snakka om dei ulike personane i boka og var samde om at det var nok dama i kiosken ved Landemerket som var den mest sympatiske vaksne. Fleire undra seg over kva for gleder desse lærarane eigentleg hadde, når dei kunne få seg til å dunke elevane i hovudet? Var det tapet av alle dei forsømde vårane som hadde gjort dei slik? Kven veit, her er det mykje forvitneleg å tenkje på....

Litt humor i november?

2009-10-07T02:20:00.000-07:00

Vår reise i den danske litteraturen har for det meste vore på den bittersøte, melankolske og tragiske skalaen. På siste møte kom det fram eit inderleg ønskje om litt humor! For våre danske venner er då slett ikkje nokre hengehover og sjølv om vi ikkje skjønar alt dei ler av, så hender det at nordmenn dreg på smilebandet saman med danskane. Difor har vi vald Hans Scherfig sin klassikar Det forsømte forår . Denne boka er det og laga film av, men kanskje nokre filmar blir best inne i vårt eige hovud?
Neste gong Selskapet samlast er vi komne til den 19. november framleis er tida kl.19.00 og staden er Lindås folkeboksamling i Knarvik. Vel møtt!

"Ho var litt på hi sia av fornuften"

2009-09-29T05:08:00.000-07:00

Den lukkede bok var lesen og på møtet den 24. september hadde alle dei åtte frammøtte meiningar om boka, "heltinna" og tida boka refererte til. Frederikke veks opp i ei besteborgarleg verd der det er tronge rammer for kva som høver seg og kva som er upassande. Søstera Helena bryr seg ikkje så mykje om slike ting og er ei som Frederikke både ser opp til og blir noko skremt av. Frederikke er forlova med Christian, men etter å ha møtt Frederik Faber, søstera hans Amalie og kretsen rundt dei der vi både treffer målaren Krøier og Georg Brandes, får ho auga opp for at livet kan innehalde så mykje meir enn det ho til no har sett. Frederikke forelskar seg i Frederik og når han tilbyr ho ekteskap på gjensidig, venskapeleg grunnlag, bryt ho forlovinga med Christian. Ho let ikkje forstanden ta innover seg at det ikkje er eit vanleg ekteskap Frederik tilbyr, men kaster seg inn i dette nye utan å tenkje over kva det vil bety. Det blir eit ekteskap med mange usagte tankar og kjensler, langt i frå noko "happy ending" - og her tok Selskapet av: - for kor mykje forstod Frederikke av dette ekteskapstilbodet? Kor mykje hadde ho mogelegheit til å forstå? Er det Frederik som utnyttar Frederikke si totale mangel på realitetsforståing? Ei heller tafatt heltinne, som gjer nokre katastrofale val, meinte nokon, medan andre nok hadde meir omsut for Frederikke sin naive haldning til livet.

Når vi kjem til september...

2009-07-31T01:19:00.000-07:00

Selskapet heldt fast ved planen om å lese dansk litteratur i 2009 og boka til neste møte er Den lukkede bok av Jette Kaarsbøl. Det er framleis god tid til å lese boka for neste møte er ikkje før 24. september kl.19.00 på Meland bibliotek. God lesing!

Rødby - Puttgarden

2009-06-22T04:27:00.000-07:00

Det vil nok gå greit å lese denne, sa eg før vi starta på boka Rødby - Puttgarden av Helle Helle. Det var før nokon i Selskapet hadde lese boka og før nokon hadde prøvd å finne ut kva den handla om. Kva skjer eigentleg i denne boka? Søstrene Tine og Jane bur saman i Rødby og begge arbeider på ferjene mellom Rødby-Puttgarden i parfymeriet. Den yngste, Jane er ei skikkeleg jente, medan den eldre søstra er meir som ei villgeit - i følgje ei i Selskapet. Tine har ei dotter, Ditte som må passast av naboar og kjende når søstrene er på jobb og folk trår til og hjelper kvarandre. Vi undra oss over dette lille barnet, som aldri grein, alltid spiste maten sin, sovna og i det heile var eit uvanleg roleg barn. Søstrene derimot er stadig på farten, går og går med barnevogna hit og dit, møter underlege personar som er ein sjølvsagt del av deira lille verd. Jane blir med Abel, ein mann ho møter i parfymeriet, til Tyskland og vi vona alle at her ville ho finne kjærleiken, men, nei. Abel er gift og sjølv om han seier at han nesten ikkje ser kona si, reiser han straks heim når han får melding om at ho er sjuk. Jane derimot blir igjen i Tyskland og reiser først heim etter nokre dagar, kvifor blir ho igjen? Det var fleire av oss som hadde lese boka for ei stund sidan og trengte litt oppfrisking både om hendingar og personar og då skjer det dette merkelege og kjekke: Boka kjem fram i eit nytt lys. Den stille humoren, dei korte tørre setningane får tyngd og blir viktige på ei ny måte. Det er fleire sider ved denne boka enn ein skulle tru og kanskje skulle vi lese ho ein gong til, høgt til og med?

Siste møte før sommarferien!

2009-05-18T04:25:00.000-07:00

Vi er no så leseivrige at vi har klart å klemme inn eit møte til før ferien tek over. Den 18. juni kl.19.00 treffast vi på Lindås folkeboksamling i Knarvik for å snakke om
Helle Helle si bok Rødby - Puttgarden. For denne boka fekk forfattaren den danske kritikarprisen i 2005. Boka er ikkje på så mange sider, så dette bør gå greitt. Vel møtt!

Er det farleg å vere bestemor?

2009-05-18T00:38:00.000-07:00

Selskapet var samla på Meland bibliotek for å snakke om boka Kunsten å gråte i kor. Mai er ein kritisk månad når det gjeld utanomlitterærere hendingar, difor kunne ikkje fleire av deltakarane møte, men nye kom til - så talet på frammøtte var ikkje dårleg! Denne gongen hadde alle lese boka, nokon hadde til og med sett filmen, men som i dei aller fleste tilfella - boka var best! Det er eit underleg persongalleri vi møtter i Kunsten å gråte i kor. Det er Alan på elleve år som fortel på sin einfaldige men, likevel analytiske måte. Ein far som resten av familien må sørge for er glad, for elles får han nervar og må gå og leggje seg. Alan veit at ingenting er så godt som når far får liggje på sofaen med søstera, då er han glad lengje. Eller når han får tale i ei gravferd slik at alle gret. Men når det er lengje sidan det har vore ei gravferd, kanskje nokon må hjelpe til slik at det vert ei gravferd igjen? Då vi kom til dette punktet var det ei i gruppa som sa: når ungar finner på å myrde bestemora si, då må ein verkeleg begynne å lure! Det var fleire som lurte på kor mange barnebarn ho hadde og om ho no frykta for livet sitt? Men, nei, denne dama hadde berre snille barnebarn, så det skulle nok gå bra!
Boka handlar om familieforhold og kor vanskelege desse kan vere. Faren som brukar all sin kraft på å halde på makta, den som styrer og bestemmer og som alle må rette seg etter. Mora som ser ein annan veg når overgrepa skjer. Storebroren som har reist så fort han kunne komme vekk, men som kjem heim og trugar faren til å slutte å forgripe seg på søstera. Søstera som dreg seg lengre og lengre inn i seg sjølv og til slutt ender på psykiatrisk klinikk og Alan som vil at det skal vere orden i familien og går lina heilt ut. Barn er utruleg lojale mot foreldra sine, dei fortener det ikkje, men barn let ikkje mor og far i stikken, det burde dei kanskje?

Kunsten å gråte i kor

2009-04-15T03:53:00.000-07:00

Selskapet heldt fram med å lese seg inn i den danske verda! Til neste møte som er på Meland bibliotek tysdag den 5. mai kl.19.00 skal vi lese Kunsten å gråte i kor av Erling Jepsen. Dei som av ein eller annan grunn ikkje får tid til å lese boka, kan redde seg ved å sjå filmen! - og dei som har tid kan faktisk gjere begge delar. Så no er det berre å finne ein lun krok i vårsola med teppe, appelsin og kaffe og unne seg nokre herlege timar!

Hundehode - tragedie eller komedie?

2009-03-27T05:21:00.000-07:00

Dei ihuga lesarane i Selskapet hadde samling 19. mars på Lindås folkeboksamling. Denne gongen hadde alle starta på boka, dei fleste hadde lese ho ferdig og var sprekkeferdige etter å fortelje om si lesing av denne boka med utrulege historier, fargerike personar og eit innfløkt persongalleri. Ei i gruppa måtte til slutt sette seg ned og lage eit familietre for å halde orden på alle saman. For når eit barn blir kalla Flappøre og fetteren Eplehode og når dei litt lengjer ut i forteljinga får tilbake sine verkelege namn, ja då skal lesaren holde tunga rett i munnen!
Romanen startar i Bergen med Askild sitt mareritt frå krigens dagar, hundane som spring etter han over pløgde marker ein stad i Aust-Tyskland. Dette marerittet ligg som ein mørk skugge bak forteljinga om Askild som elskar Bjørk og som tener pengar på smugling og anna lureri. Askild blir teken av tyskarane når han prøver å selgja deira eige tømmer til dei. Han blir sendt til Tyskland til ein konsentrasjonsleir og prøver å komme derifrå, men det går svært gale og kameraten som rømmer saman med han vert skoten. Askild kjem tilbake til Bergen, men er merka av krigen og klarer ikkje å arbeide. Han får arbeid for han er jo "ein krigshelt", men han er gripen av kunsten og særleg kubismen og det går ikkje særleg godt i hop når han skal teikne båtar til skipsindustrien. Byggeleiaren skjønar ikkje dei kubistiske båtteikningene han produserer og når Askild søkjer trøyst i flaska vert det fleire oppbrot og flytting til nye stader.
Familien flytter etterkvart til Danmark, men tenkjer stadig på å flytte tilbake til Bergen - særleg Bjørk som heilt til siste slutt tenkjer på korleis livet hadde vore om ho hadde gifta seg med lækjaren Thor. Det er Asger sonen til Flappøre eller Nils som han eigentleg heiter, som er forteljaren. Asger er kunstnar, han har reist vekk for å komme laus frå familien for å skape seg sitt eige liv, men når Bjørk ligg og skal døy kjem han attende for å nøste opp alle trådane frå generasjonane før han.
Vi undra oss over korleis barna heilt og fullt eksisterte på foreldra sine premissar. Dei vart ikkje sett på som eigne individ, men som noko som skulle tilpassast foreldra eller dei vaksne sine forventningar. Vi minte kvarandre på underlege historier og vi lo godt då ein sa: "Korleis gjekk det eigentleg med gravferda til Askild? Vart oska hans strødd på fjorden?"
Kvifor ler vi av slike historier? Kvifor får vi lyst til å sitte og minne kvarandre om rare og rørande episodar? Denne forfattaren klarer å skape gjenkjenning, han forstørrar hendinga slik at ho på eit vis vert vanvittig, men samstundes veit vi at, jo dette kan ha skjedd.
Det tok si tid, dette møtet, men du og du så kjekt det var!

Dersom ein ikkje veit, kan ein spørje!

2009-02-19T00:29:00.000-08:00

Korleis finne ut kva som rører seg i den danske litteraturen utan å arbeide for mykje? Søkje på nettet, sjølvsagt! Men kva finn ein då? Det forlaga vil at du skal finne. Men danske venner og kjente vil hjelpa til med å kome til fram til dei bøkene folk verkeleg les og dei som er proffesjonelle vil gje deg godbitane. Den gode Kirsten leia meg fram til Litteratursiden.dk og her spurde eg om hjelp til å finne aktuell samtidslitteratur som ikkje var for lang. - Etter Amos Oz har Selskapet meint at bøker på 5- 600 sider ikkje er noko for oss -. Søren på Litteratursiden.dk kom med desse forslaga:

Erling Jepsen: Kunsten å gråte i kor. Denne boka finnest og som film!

Helle Helle: Rødby - Putgarden

Jakob Ejersbo: Nordkraft

Ida Jessen: Den der lyver På norsk heiter boka: Den som lyver.

Desse bøkene er omsette til norsk, så vil neste møte vise kva vi skal lese vidare.

Kva veit vi om dansk litteratur?

2009-02-18T06:15:00.000-08:00

Danmark er eit av våre kjære naboland som vi har ei lang og ikkje alltid like hjarteleg historie saman med, men Selskapet har spurd seg sjølv og tenkt på: kva veit vi eigentleg om dansk litteratur? Ja, vi veit jo om H.C. Andersen og .... Ja, vi nemner jo ikkje Holberg for han var jo bergensar. Men kva veit vi om samtida? Kva vert skriven og lest av dansk litteratur i dag? Dette veit vi fint lite om og difor skal vi lese danske forfattarar i 2009. For ikkje å bli heilt lausrivne frå det heimlege skal vi starte med Morten Ramsland si bok Hundehode. Denne boka hentar handlinga si både frå Bergen og frå Danmark og er ei familiekrønike. Det er ei stund sidan boka kom ut så nokre har vel lest denne, men kanskje det er tid for ei ny gjennomlesing? På neste møte skal vi og finne fram til fleire danske bøker og forfattarar, det kan bli kjekt. Og neste møte ja det er 19. mars kl. 19 på Lindås folkeboksamling i Knarvik. Velmøtt!

Eit vintereventyr, men eventyr?

2009-02-04T05:08:00.000-08:00

Tittelen på boka gav oss nokre assosiasjonar, som dei frammøtte på Meland bibliotek hadde problem med å finne gjenklangar av i boka, då vi sette oss ned for å samtale om Eit vintereventyr.
Det er ei mørk forteljing Jan Roar Leikvoll har skrive, men det hadde allereie bokmeldingane fortald oss, så vi var vel førebudd. Boka er sett i eit ukjent geografisk landskap, staden er ein slags konsentrasjonsleir eller arbeidsleir og hovudpersonen som aldri får noko namn let verdiane sine dikterast av Hans. Då hovudpersonen tek ein liten gut ut av rekkjene av nye arbeidarar eller slavar, trudde vi alle at no skulle vi få sjå trekk av varme og omsut, men nei, handlinga han gjer er totalt egoistisk. Medan forteljinga skrei framover venta vi på det positive vendepunktet, no må han skjøna kor gale det er, kor feil veg det går, men, nei det makteslause onde heldt fram. Vi drøfta einskilde sider som vi syntes var problematiske, slik som:
Når ondskapen ikkje har nokon rammer, blir ondskapen meiningslaus.
Skjer det noko med hovudpersonen? Får han ny erkjenning? Når han oppdagar at Hans ikkje elskar han slik han vil, kva gjer han då? Får vi i det heile så mykje informasjon og innsikt i hovudpersonen at han blir interessant for oss?
Boka beskriver naturen omkring leiren noko som gjev eit lite pusterom, men det perverse, ondskapen og det håplause blir det ein sit igjen med. Fleire i gruppa sa at: Denne boka hadde eg ikkje lese og absolutt ikkje lese ferdig om det ikkje hadde vore for at vi skulle snakke om ho.
Medan andre sa at: Eg måtte lese vidare, det var ekkelt, men eg vart nysgjerrig.
Det er ikkje til å leggje skjul på at vi sakna å kunne snakke med forfattaren, men han bur jo her - så neste gong han er på butikken....

Det går ikkje alltid som vi ønskjer...

2009-01-13T04:36:00.000-08:00

Til alle dei som hadde gledd seg til å høyre Jan Roar Leikvoll snakke om boka si Eit vintereventyr har eg ei sørgjeleg melding. Han har meldt avbod i dag og kan ikkje kome. Dette er leit, men ikkje noko å gjere med. Møtet om boka går likevel som planlagd og alle er framleis hjarteleg velkomne den 29. januar kl.19.00.

Januarmøtet 2009

2008-12-26T05:23:00.000-08:00

29.ande januar kl.19.00 2009 skal NLS ha møte på Meland bibliotek. Denne gongen skal vi lese

Eit vintereventyr av Jan Roar Leikvoll. Jan Roar Leikvoll som er frå Meland og bur på Frekhaug vil og vere med på samlinga og snakke om boka si og lese frå henne. Dette vert spannande og vi ønskjer alle som vil velkomne til biblioteket den kvelden.

Ein familie med mange fasettar

2008-12-11T12:31:00.000-08:00

Samtalen om Bastarden fra Istanbul starta med ein apperitiff frå forlaget si internett side. Det var lagt ut ein liten filmsnutt som ga oss både eit visuelt inntrykk frå Istanbul og ein smakebit av teksten. Vi tok med oss bileta og lot smaken av clementinar, nøtter og kaffe bygge opp under opplevinga av boka. For denne boka var full av matopplevingar! Til og med oppskrifter! Kvart kapittel hadde sin tittel som og sa noko om kva vi ville oppleve her. Vi spurde oss sjølve om kven som var hovudpersonen, ja var det eigentleg mogeleg å finne ein hovudperson? Vi kom raskt fram til at her hadde faktisk kvar og ein av oss funne "sin" hovudperson, for her myldra det av personar som kvar på sin måte ga si historie.

Dei som fører historia framover er dei to jentene Asya og Armanoush. Asya, bastarden, bur i Istanbul saman med mora ( som ho kallar

tante) og dei andre tantene. Asya elskar Johnny Cash, nektar å gå på ballettundervisning og har ein gammal mann som elskar. Armanoush, har armensk far og amerikansk mor bur i USA, litt hos mora og litt hos faren. Mora gifter seg oppatt med onkelen til Asya og slik får Armanoush nyss om at her finnest det ein familie, som kanskje kan gje ho meir informasjon om bestemora og hennar historie. Armanoush er vakse opp med eit sterkt fokus på folkemordet som tyrkarane utførte på armenarane. Når ho kjem til Istanbul og fortel Asya og familien hennar om bestemora og hennar lidingar føler dei sterkt med henne, men opplever ikkje at dette har noko med dei å gjere. Vi stansa litt ved dette, opplevinga av historia - kor nært lever vi med fortida? Slik boka framstiller amenarar som bur i USA, ser det ut til at historia er levande og nær. Reiser vi til andre land som har følt undertrykking frå stormakter, er og historia nærare enn kanskje for oss, som har eit svært så distansert forhold til vikingane og deira drap og herjingar!

Og så var det desse tantene, desse gale tantene! Den eine som farga håret etter korleis ho kjende seg den dagen, den andre som levde med ein djing på kvar skulder og som slik fekk vite meir enn ho hadde godt av og tanta/mor til Asya som dreiv med tatoveringar.

Vi fann ut at denne boka er som ein mosaikk, her er det mange bitar og ein treng litt avstand slik at heile bilete kjem fram.

Vi sakna ei ordliste! Ei forklaring på ord og uttrykk som hadde gjort leseflyten lettare. Kva er eigentleg ein djing? Hallo, nokon?

Tyrkisk litteratur

2008-10-31T07:28:00.000-07:00

Etter den ovsvære boka frå siste møte vert neste roman som skal lesast Bastarden fra Istanbul av Elif Shafak. Dette vert spanande for fleire av deltakarane har ikkje lese mykje anna litteratur frå Tyrkia enn Orhan Pamuk. Boka seies å vere lettlesen og sidetalet skal og vere til å leve med.
Det er Lindås folkeboksamling som er møtestaden den 4. desember kl. 19.00. Det kan ikkje seiast for ofte, alle er velkomne til å vere med i selskapet! Møt opp og ta del!

Små bokstavar og stor forteljing

2008-10-24T05:04:00.000-07:00

Seks personar med ulike leseropplevingar hadde møte i går på Meland bibliotek. Vi hadde kvar på vår måte prøvd å komme igjennom Amos Oz: En fortelling om kjærlighet og mørke. Nokon hadde ikkje begynt, andre hadde kome til side 69, medan andre igjen hadde kome til side 312! Det er ikkje enkelt å setje seg ned og lese ei bok på 556 sider når skrifta er lita, sidene tettskrevne og forteljinga interessant, men fragmentert. Det nyttar til og med ikkje å lese siste kapittelet for å sjå korleis det ender heller, for slutten finnest ein eller fleire stader i teksten. Han tvinger lesaren til å la forteljinga opna seg og som lesar må du gli med i straumen av ord, detaljar om personar og gater, ut og inn av tidsepokar. Forteljinga tek oss med gjennom oppveksten til Amos, presenterer familien og gatene der han bur. Detaljane gjer at vi ser for oss gatene han gjekk når familien skulle ringe til slekta i Tel Aviv eller når dei gjekk på besøk til onkelen eller besteforeldra.
Vi hadde ulike favorittar blant menneska han presenterer oss for, men det er ein kjærleg forfattar som gjer iherdige forsøk på å tenkje etter om det var slik hendingane var, eller kanskje var dei ikkje slik i det heile? Til dømes når han fortel at fakta seier at bestemor hans døyde av slag, men samstundes kunne ho like gjerne ha dødd av lengsel, eller uro, eller raseri?
Når han skriv om møte med lærarinna frøkenzelda 29 år etter sommaren då han var 8 år og djupt forelska i læraren, får vi og eit møte med ein mann som prøver å hugse så nøye det lar seg gjere, korleis det eigentleg var, kva som vart sagt og korleis det vart sagt.
Vi kom ikkje til slutten av boka, men ein vakker dag når tida er for oss, skal vi lese ho igjen og nyte kvart ord, kvar sving forfattaren fører oss inn på.

Oktoberlesing

2008-09-05T02:09:00.000-07:00

Den 23. oktober skal NLS igjen samlast og denne gongen på Meland bibliotek.Det var ikkje enkelt å finne bok denne gongen. Her var det ønskje om bøker frå Sør- og Mellom-Amerika, Sør-Afrika, Japan og Hellas, men til slutt vart det En fortelling om kjærlighet og mørke av den israelske forfattaren Amos Oz. Det er ei tjukk bok på over 500 sider, men er ho god, slik meldingane tyder på, kan dette bli ei fin reise inn i barndommen og ungdomstida til Oz.
Det er berre å gje seg i kast med denne om vi skal komme i mål!
God lesing!

Korgamalheiterduerifrå?

2008-09-04T23:35:00.000-07:00

Selskapet var noko redusert i oppmøtet denne gongen, men bøkene var leste og alle hadde meiningar. Vi starta ut med Diana Evans si bok 26a, vi las eit intervju med henne og fekk bakgrunnen for kvifor ho skreiv denne boka. Diana Evans er sjølv tvilling og hennar tvillingsøster gjorde sjølvmord. Boka, seier ho er mellom anna eit minne om søstera og ei hylling til tvillingar. Alle som hadde lese boka sa at dei hadde hatt litt vanskar i starten med å finne ut av i kva for verden, kva for stad, kven er det som fortel? Men dette ordna seg etterkvart og hovedpersonane, først Georgia også Bessie fortalde historia om familien, ein familie med røter både i Nigeria og England. I Nigeria er det eit sagn om tvillingane Onia og Ode. Onia vart fødd først også Ode, Ode vart brent men Onia ville ikkje ete før Ode si ande kom inn i henne. Etter eit år var Ode klar til å reise til dødsriket og Onia vart for all tid åleine. Denne historia ga oss eit bakteppe for den vidare historia til Georgia og Bessie. Dei som hadde lese Ikarosjenta vart minna på at i denne romanen er det og referansar til tvillingar og Nigeria.
Vi hadde lese Anita Nair si bok Damekupeen og alle hadde nytt boka og samstundes lært noko om India. Vi undra oss over at desse damen som ikkje kjende kvarandre så fritt dela liv og opplevingar med kvarandre, men det kom jo og fram at alle hadde erfaringar med kjekke, djupe og opplivande samtalar på tog og i bussen. Kanskje det er meir tradisjon for dette i andre land? Eller slik som i einskilde bygder der dei eldre gjerne spør korgamalheiterduerifrå?
Alle kvinnene i boka stod fram som sterke damer som alle skapte sitt eige liv ut i frå sine forutsetningar, men skapar ikkje vi og våre liv? Det som skil er vel omstende og moglegheiter?
Så var det slutten på boka: Kvifor ringte Akhila til Haria? For å bli ferdig med han? For å ta oppatt forholdet? Og kva svarte han???? Ein open slutt, det er litt ergerleg, men og fint for då kan vi dikte sjølv!

Damekupeen

2008-07-23T04:29:00.000-07:00

Anita Nair stiller i denne boka spørsmålet: Kan ei kvinne leve lukkeleg uten ein mann og familie ?
Landet er India og den første kvinna vi møter er 45 år gamle Akhila. Ho har i alle år teke seg av familien, og strever med å lausrive seg frå den og eigne tankar om det verkeleg går an ta steget og leve for seg sjølv, utan ein mann. Er det akseptabelt ? Trygt? Må ein la familien finne ein mann? Kva med kjærleiken? På ei togreise møter ho fem andre kvinner og gjennom deira sterke historiar møter vi ulike sider av det indiske samfunnet og kvinnenes levekår. Om korleis sterke kvinner ordnar seg innan dei rammene dei har.
Etterkvart som eg kom ut i boka opplevde eg at tradisjonane og sedvanen står sterkt i det indiske samfunn. Så sterkt at når det moderne India kom fram i boka ( gjennom helsestell, reiser, system...) vart eg nesten forundra at handlinga trass alt foregår i vår moderne tid.
Eg la nok "automatisk" historia 30- 40 år attende i tid då eg tok til å lese om Ahkila - og hadde godt av å bli minna at eg har vokse opp i ei litt anna verd. Svært mange er single og bur for seg sjølve i Norge. og javisst går det an! Men har vi mista noko og på denne vegen ???
Togreisa vart nok litt av ei mental reise for Ahkila, og denne lesaren hadde og godt av reisa.

Inger

Lesenøklar

2008-07-20T11:33:00.001-07:00

Når vi les er det fleire måtar å gå inn i teksten på. Immi Lundin skriv om desse i boka Bokläsarnas kunnskapskälla der ho nemner fem ulike nøklar til teksten. Desse er kan vere verdt å prøve neste gong Selskapet skal snakke om bøker! Her er Lundin sine nøklar:

Nøkkel 1: Kva handlar boka om?

Nøkkel 2: Kvar bok må lesast ut i frå seg sjølv

Nøkkel 3: Sjangeren skaper forventningar

Nøkkel 4:Kven er hovudperson, kven er forteljaren og kven ser?

Nøkkel 5:Tida for handlinga og tida for forteljinga.

Så er det berre å lese og tenkje! God lesing!

Og kva skal vi lese neste gong?

2008-06-12T14:02:00.000-07:00

Anita Nair er ein av forfattarane vi skal lese på neste møte som skal vere 4. september på Lindås folkeboksamling i Knarvik. Vi har bestemt oss for å lese to bøker og den andre forfattaren heiter Diana Evans med boka 26a. Dette er to svært ulike bøker ein med miljø frå India og ein frå England/Nigeria. Diana Evans debuterte med denne boka og fekk Organge prisen for debutantar.

Anita Nair har fleire bøker både frå før og etter denne boka vi no skal lese. Bøkene finnest i billeg utgåver så dei som vil eige sitt eksemplar treng ikkje vrenge lommeboka! God lesing!

Kven kan lese spikerskrift?

2008-05-22T23:39:00.000-07:00

Kanskje den som har hjartet på rette staden? Som kjenner seg forplikta til å fortelje ei historie om å halde ut, mot og ein god slump humor? Forteljinga i boka Spikerskrift vandrar fram og tilbake i tid. Her er det myter, delar av Iran sin politiske historie og historia om ein døvstum far som trass sitt store handikap kommuniserer med omverda med sonen som tolk.
Selskapet hadde møte i går og under samtalen vart det undra ein del om korleis det var å vere handikappa i dette samfunnet. Og det vart samtala om korleis vi forheldt oss til dei som har eit eller anna handikap i vår tid og vårt samfunn. Kanskje samfunnet som Ãqã Akbar Mahmud-e Ghazanvi-Gorasani vaks opp i hadde evna til å bruke dei ressursane som kvar einskild av innbyggarane hadde? Eller var det onkelen, den opiumsrøykjande diktaren Kãzem Khãn, som sørga for at han lærde seg spikerskrift, vevkunsten og som til slutt skaffa han ei kone, var det han som var bakmannen for denne underlege historia?
Romanen fekk oss til å hente fram leksikon, kvifor vart sjahen jaga ut av landet og når kom eigentleg Khomeini tilbake til Iran? Med ei ikkje for fjern historie som ein av delane i forteljinga, mytane frå det gamle Iran og denne faren, fekk vi ei mangfaldig lesaroppleving denne gongen!

Kom mai, med solrike dagar til å lese endå meir!

2008-04-07T03:59:00.000-07:00

På siste møtet hadde nokon førebudd seg og kom kjapt med framlegg om nye kjekke bøker! Vi er framleis i Mangfaldsåret og leselista ber preg av dette. Torsdag 22. mai, treffast vi igjen og denne gongen på Meland bibliotek. Vi skal lese Kader Abdolah: Spikerskrift. Boka er no komen som papaerback og har fått ny tittel, Min fars notatbok. Kanskje denne tittelen er meir lettselgjeleg enn Spikerskrift? Fleire har kanskje lese boka Huset ved moskeen, den første boka som vart utgitt av Kader Abdolah her til lands, men som i følgje forlaget reknast som hans hovedverk. Altså, det er berre å kaste seg over boka! Biblioteket har både den eine og den andre tittelen. - og sjølvsagt mykje meir av andre spanande forfattarar!

Montecore! Tigrar, høns og mår med dårleg moral

2008-04-05T11:53:00.000-07:00

Endeleg var kvelden inne for å møtast og snakke om Montecore - en unik tiger! Oppmøtet kunne vore betre, men dei tre som kom hadde alle lese og nytt boka om far og son, deira unike forhold og forfattarens evne til å skrive nært og varmt om alle personane i boka. Ein av personane driv ei form for språkleg akrobatikk som gjer at framand ord og ordtak vert "nye" og som lesar vert uttrykket oppdaga igjen. Rasisme og tilpassing til samfunnet sine forventningar om korleis ein skal te seg og kva som er viktig i livet vart store spørsmål for oss. Er det større klasseskille i Sverige enn i Noreg? Er det alltid pengar og ting som er uttrykk for klasseskille? Forfattaren Jonas Hassen Khemiri debuterte med boka Et øye rødt, her vert språket brukt som kunstnerisk og politisk verkemiddel. Slik er det og i denne boka, men her er det fleire stemmer som kvar på sin måte fortel ulike historier. Men slik det ofte er når alle er samde om at dette var ei god bok, så vert ikkje samtalen så interessant. I staden vert sidespora dei som fører oss inn på nye spor. T.d. Kva er viktig i livet? Ting eller tid? Kor motig må ein vere for å bu på ein aude stad utan fast inntekt i fleire månader? Kor mykje arbeid er det å få opp eit hønehus og er det verdt å starte med høns når det er mår i området og sist nokon hadde høns der vart alle drepne av måren? Og kva skal me eigentleg med måren? Ein lystmordar, dårleg moral har han - ja, for det er vel litt umoralsk å drepe utan å ete byttet? Kva skal me no eigentleg med måren? Men høns, eigne egg og triveleg klukking, det er heilt andre saker. Tigrar derimot drep når dei må, men kva med dei unike, kvite tigrane? Dei som vart halden i fangenskap, vart kvar dag mata av same voktaren, som dei kjende - men som dei drap, heilt plutseleg ein dag. Var det slik med Montecore? Den unike tigeren, som vi trudde vi visste kven var, men eigentleg aldri kjente?

Med dette spørsmålet i hovudet var det tid for å gå heim og leite etter neste bok som skal lesast.

April og nytt møte i NLS

2008-03-03T12:20:00.000-08:00

På dette møtet skal vi lese Jonas Hassen Khemiri si bok Montecore - en unik tiger Kvifor skal vilese Khemiri igjen? Et øye rødt vart lesen for to år sidan og det var ei av desse bøkene kor meiningane var særs ulike.I år er det Mangfaldsår og dette er eit godt høve til å lese litteratur frå andre land og særleg av forfattarar som bur i Noreg eller i eit av dei nordiske landa.

Møtet skal haldast på Lindås folkeboksamling på Knarvik 3. april kl.19.00 og alle er hjarteleg velkomne!

Januarmøtet 2008

2008-02-24T06:01:00.000-08:00

Den siste dagen i januar kom Haldis Garnes Reigstad til Meland bibliotek for å snakke om bøkene sine og korleis ho arbeider som forfattar. Dessverre for alle andre og heldigvis for oss som var der, fekk vi eit fint møte med Haldis Reigstad. Ho er ein forfattar som lar natur og menneske, Guds skaparverk vere inspirasjonskjelda til mange vakre dikt. Dikta er og har vore viktige for mange menneske, noko ho sjølv erfarer ved at folk skriv til ho og ikkje minst fortel om sine opplevingar når ho er ute og les på ulike arrangement. Etter dette møtet har biblioteket blitt endå betre utstyrt med bøker og CD-ar som Haldis Reigstad har gitt ut!

Nordhordland Litterære Selskap

2008-02-16T05:33:00.000-08:00

Nordhordland Litterære Selskap (NLS)vart stifta tysdag 28. september 2004. I innbydinga stod det at: Nordhordland Litterære Selskap skal vere ein møte plass for menneske med interesse for skjønnlitteratur og den gode samtalen om litteratur.

Det første møtet tok for seg boka Nyryddinga av Sigmund Løvåsen som han fekk Tarjei Vesaas debutantpris for.

Seinare vart det lese mange kjekke romanar og samtalane har gått både kjapt og tregt! det merkelge er at jo meir samde vi er om at dette var ei kjekk bok, jo mindre har vi å snakke om! Men gje selskapet ei bok som kan forståast på ulike måtar, då stig både temperaturen og lengda på innlegga!

NLS er ikkje spesielt for bibliotekfolk, men er tenkt å vere eit ope forum for alle som interesserer seg for litteratur.

Det har vist seg at det er nok mest bibliotekfolk som kjem og det har vore forsøkt ulike måter å få med fleire.

Vi har lese romanar knytt til tema t.d. kjærleiksromanar, reiseskildringar og kriminalromanar, men det har vore med til matnytte for bibliotekfolket enn til hugnad for dei som ikkje arbeider med bøker til dagleg.

I 2007 har vi hatt forfattar besøk, mellom anna av Per Olav Kaldestad og Arnt Birkedal til og med på same kvelden! Det var diktlesing som førebuing og eit lite Bokbad på Lindås folkeboksamling. Seinare på året hadde vi besøk av Odd W. Surén som ga oss eit interessant innbilkk i korleis han arbeider med bøkene sine. Til førebuing hadde vi lese Adgangstegn. Ei novellesamling som viser mange sider ved Surén sin forfattarskap.

Praktisk informasjon:

Det er møte ca kvar sjette veke, med unnatak av ein laaang sommarferie. Kva vi skal lese vert av og til avgjort av gruppa, men sommetider er det bøker som er så aktuelle at dei må lesast straks!

Møta er på biblioteka i Lindås eller Meland og på nettsidene vil det stå når det er møte og kva som skal lesast.