mandag 4. november 2019

Noveller er som eit stort hus med mange vindauge

Til dette møtet hadde Selskapet lese novellesamlinga til Margaret Skjelbred: Hadde jeg vinger. Vi var noko delte i opplevinga av desse novellene. Nokre begeistra, medan andre hadde late pliktkjensla styre og lese alle, men utan særleg glede. Novellene var som eit tilbakeblikk på livet, med minne frå ulike livsperiodar. Her var det mykje sårt og sorg, men sagt med fine ord. Vi får lese om ulike sosiale grupper i samfunnet som både gjev gjenkjenning og innsyn til situasjonar vi kjenner lite til. Forfattaren skriv med ei fin pen og eit greit språk. Novellene er korte, noko dei som sleit meinte var eit pluss, medan dei som likte boka, gjerne syntes dei kunne vore lenger. Nokre av novellene gjorde djupare inntrykk en andre, det vart vi samde om. Særleg Knuten om guten som har vore hos faren og den nye kona hans og som skal heim til mor som slit med rus.
Boka har illustrasjonar i form av svart-kvitt foto, men desse vart for diffuse og sa oss ikkje noko. Vi syntes nok at det vart for stor distanse mellom forteljingane og oss sjølve. Ei sa det slik: det er som vi ser desse hendlingane som gjennom eit slør. Slik kjentes det nok ut for fleire. Det var ei interessant erfaring å lese noveller og om det blir fleire får tida vise.

mandag 21. oktober 2019

Noveller i oktober

På neste møte i Nordhordland Litterære Selskap skal vi som eit sjeldant føretak lese ei novellesamling. Denne gongen er det Margaret Skjelbred: Hadde jeg vinger som står på programmet.
Boka har 17 noveller og finnes både som papirbok og e-bok. Ta kontakt med biblioteket om du vil vere  med å lese denne.
Vi møtast på Strilabiblioteket, Frekhaug torsdag 24. oktober kl.19.00

Velkomne!

fredag 4. oktober 2019

Kan du ikkje kosa deg i ditt eige selskap er du ille ute!

 Selskapet hadde lese heile sommaren, men sommaren er lang og det var fleire som hadde lese bøkene for lenge sidan og måtte ha litt hjelp for å hugse kva dei handla om. Tja, det vil seie; alle hugsa kor godt dei likte Rune Christiansen si bok: Ensomheten i Lydia Ernemans liv. Etter kvart hugsa dei og kor lite dei likte Siri Hustvedt si bok: Sommeren uten menn.
Vi starta med Hustvedt si bok. Mia Fredricksen får samanbrot og må leggjast inn på psykiatrisk sjukehus når mannen hennar går frå henne for "å ha en pause". Pausen er ei fransk ung dame. Mia vert utskriven og reiser heim til mor si i sommarferien for å hente seg inn att. Mia er forfattar og førelesar på eit universitet. I ferien skal ho ha poesikurs for ei gruppe tenåringsjenter på heimstaden til mora. Mia leiger eit hus og får Lola til nabo. Mia vert og trekt inn blant mora sine venninner og det er særleg Abigale som får merksemda til Mia. Abigale broderer dristige bilete av frigjorte kvinner som utfordrar den pyntelege oppfatninga vi kan ha av pene gamle damer. Mia prøver å ikkje tenke på mannen sin, men minna frå dei 30 åra dei var gift kjem stadig tilbake. Dottera til Mia prøver å halde kontakten med begge foreldra og få far sin til å innsjå at dei må snakke saman.
Kva var det som gjorde at Selskapet ikkje var så begeistra for denne romanen? Jau, Mia slenger rundt seg med litterære referanser. Det er påfallande at på 74 sider i denne boka på ca 200 sider er det ei eller fleire referansar til litteratur. Er ikkje det interessant då? Ikkje i denne samanhengen, det verkar distanserande på oss som lesarar. Om vi ser på denne opphopinga med litt mildare auge, kan vi seie at Mia brukar desse referansane til å finne ut kven ho er. Heile hennar liv har dreia seg rundt mannen hennar. Litteraturen var hennar domene, er det her ho har sine rammer, sine referansepunkt for sitt liv? Vi leita som vanleg etter svakheiter og høgdepunkt og fann ut at svakheita var nettopp dei utallige refransane og høgdepunktet var møta med Abigale.

Steminga snudde då vi begynte å snakke om Rune Christiansen si bok : Ensomheten i Lydia Ernemans liv. Lydia veks opp med mor og far i Sverige. Ho er sterk knytt til mora og hennar draumar. Lydia har ikkje mange vener, men ho er ikkje einsam, slik ho etterkvart erfarer at mor hennar er einsam i ekteskapet. Lydia vil bli veterinær og bruker studietida si godt. Ho får jobb i Noreg på landsbygda og vinn respekt for jobben ho gjer. Ho har ein god sjef som har tru på henne og ho klarer seg bra. Ho har ikkje så mange vener i bygda heller, men ho vert  kjend med guten Johan som tek ho med til ein sjuk hund. Ho får god kontakt med Johan og hjelper han både med lekser og anna. Lydia møter mange i jobben sin, men ei dame som bur ganske einsamt inne i skogen får både Lydia og oss til å reflektere over verdiane i livet. Ho møter Edvin og dei vert kjærestar. Dei bur saman når han ikkje arbeider i byen og gjennom dette fellesskapet finn han seg sjølv og ho heldt fram med å vere i seg sjølv.

Selskapet meinte at språket i denne romanen er utruleg vakkert, kapitla er passe lange, det er ei bok som er lett å lese. Vi vert sakte kjend med Lydia, det vil seie: vi vert passeleg kjend med ho, for Lydia er ei særs privat dame. Her vert det ikkje sagt for mykje.  Lydia er nøgd med å vere tilstades i livet sitt, leve i augneblinken utan å leggje så mange planar. Vi kjende vel alle ei god ro ved denne boka og fleire tenker hardt på å lese fleire bøker av Rune Christiansen.

mandag 5. august 2019

Hausten kjem før du anar og snart er det nytt møte i Selskapet

  Selskapet fann ut at i år passa det med å ha ein lang sommarferie og då tenkte vi at det kunne bli tid til å lese meir enn ei bok! Difor valde vi både Rune Christiansen si Brageprisvinnande bok: Ensomheten i Lydia Ernemans liv og Sommeren uten menn av Siri Hustvedt.
Vi skal samsnakkast om bøkene torsdag 12. september kl.19.00Strilabiblioteket, Frekhaug
Om du vil vere med, ta kontakt med biblioteket. Velkomne!

onsdag 26. juni 2019

Kva såg Homer

Det var siste møte i Selskapet før ferien, det var sommarope på biblioteket og framskynda møtetid, men dei fleste hadde klart både å les boka og møte opp til rett tid! Romanen Falle til jorden av Kate Southwood var boka vi hadde lese og dei fleste meinte dette var ei grei bok. Ho var litt tung å lese av di storleiken på skrifta var heller liten og sjølvsagt temaet i boka.
Boka si ramme er ei verkeleg hending frå 1925. Ein veldig tornado rasar over ein liten by i Illinois og raserer alt. Menneska mistar sine kjære, hus og heim vert øydelagt og alle har tapt noko, med unnatak av Paul Graves og familien hans. Alle i Graves familen kom uskada frå denne ulukka, trelasthandelen som han dreiv står der slik han gjorde dagen før. Familien Graves hjelper naboar, tek dei inn i heimen sin og gjev dei mat. Dei legg dei daude på terrassen og dei gjer alt dei kan for å hjelpe til. Paul må sjå at folk kjem til han for å få laga kister og kona Mae ordnar med hus og mat saman med svigermora Lavinia. Etterkvart kjem det hjelp frå andre kantar av landet og folk flyttar ut av huset til familien, men noko er forandra. Folk begynner å snakke: kvifor mista ikkje familien Graves nokon, kvifor står huset deira og når Paul seier at dei ikkje må bruke det gamle trevirket til å bygge opp att husa sine, får rykta og praten bein å gå på. Barna til Paul og Mae for og høyre kor takknemlege dei må vere og dei vert utsett for utestenging. Mae er ei kjenslevar dame, ho vil at dei skal flytte til California, men det vil ikkje Paul og Lavinia. Ho kjenner seg veldig åleine og det vert stilt mellom ektefolka og svigermora.
Selskapet meinte at dette eigentleg var ei ganske skummel bok av di vi sjølv kan komme i ein situasjon der det "folk flest" meiner kan styre vala våre. Vi kjenner alle til misunning og baksnakking og kva skade det kan gjere. Samstundes har vi lese om andre tragediar at dei som overlever kan kjenne på ei veldig skuldkjensle. Var det slik Mae hadde det? Når familien sluttar å snakke med kvarandre, kva er det då som skjer? Er det ein måte å halde tragedien på avstand eller er usemja mellom dei vaksne så stor at dette er løysinga. Vi syntes heile boka bygger opp til den tragiske slutten, det vert meir og meir intenst og det er med å halde oss som lesarar fast. Dei møter ein massiv motvilje og vi undra oss over at det ikkje var nokon som tok til motmæle, "alle" var jo sinte på dei. Vi vart veldig begeistra for Lavinia, ei dame med mot og eit varmt blikk for svigerdottera som lei så synleg. Romanen viser så tydeleg kva "bygdedyret" kan føre til. Nokre av oss vart ganske overraska over valet til Mae og når den yngste sonen Homer kjem frå skulen og ser inn i garasjen, kva ser han då?
Kan vi anbefale boka? Til dei som likar historiske romanar og romaner om verkeleg hendingar, absolutt. For dei som vil ha ei lettlest bok, nix. For dei som vil lese eit godt skriven roman, ja! For Sothwood skriv godt, det er lite klisjear og det set Selskapet pris på!

fredag 24. mai 2019

Siste møte før det vert sommarferien 2019

Selskapet tek ferie, men først skal vi ha enda eit møte og snakke om romanen til Kate Southwood: Falle til jorden. Boka er heilt ny og sjølv om vi har fått nokre eksemplar i gåve frå Solum Bokvennen forlag, må vi ta sikte på å dele bøkene mellom oss. Gled dere til denne boka som byggjer på ei faktisk hending, men der forfattaren har laga ei historie som vi kanskje kan kjenne oss att i. Kven veit? Kjem du på møtet torsdag 20. juni kl.18.00 på Strilabiblioteket Frekhaug får du vite meir. Velkommen!

NB! Tidspunktet er endra grunna sommaropningstidene for biblioteket.

tirsdag 14. mai 2019

Kor godt kjenner vi kvarandre?

Det er mai og Selskapet var nesten spreidde for alle vindar, men ei lita gruppe samla seg og tok føre seg kriminalromanen Jeg lar deg gå av Clare Macintosh. Heldigvis er det eit sterkt gruppepress i Selskapet slik at dei færraste let vere å klappe boka igjen etter halvgått løp. Flinke jenter gjer leksene sine... Slik var det rett nok ikkje for dei fleste, for fleire sa at dette var ei bok som ga dei noko å tenke på.
Romanen startar med at ein liten gut på fem år vert køyrd ned og drepen. Så møter vi Jenna som har pakka sekken sin og reiser vekk. Ho kastar mobilen og går. Ho går heilt til ho kjem til Penfac og ein campingplass der ho får kontakt med eigaren som hjelper  ho til kontakt med eigaren til ei hytte ho får leige. Jenna er redd og ho har mareritt. I neste kapittel møter vi Ray, politietterforskar og den nye medarbeidaren hans Kate. Dei skal etterforske drapet på guten Jacob som vart køyrd ned. Mor til Jacob er forsvunnen, kor er ho og kvifor er ho borte? Jenna begynner etterkvart å kjenne seg trygg i hytta. Ho går ned på stranda og tek bilete av himmel, sand og hav. Ho skriv ord og helsingar på stranda og eigaren på campingplassen oppmuntrar henne til å selje desse bileta. Jenna er kunstnar, eigentleg skulptør før ho rømde frå Bristol og fortida der. Ho møter Patrick då ho prøver å redde nokre hvalpar. Han er vetrinær og overtaler henne til å ta seg av hvalpen som overlever. Ho gjer dette og livet blir til å bere. Ray og Kate jobbar vidare for å oppklare saka, men det er få spor å finne. Ray veit at sjefen ønskjer å stanse etterforskinga, men Kate er ung og sulten på å gjere eit gjennombrot. Dei to kjem farleg nær kvarandre og Ray må tenke på familien sin som og har sine utfordringar. Omlag halvvegs i romanen kjem Ian inn i bilete og vi får høyre korleis han og Jenna møttest. Ian ser alt ut i frå sin synsstad. Han gjer aldri noko feil, han vil eige Jenna noko som vi ser når han fortel om korleis han planlegg å ha henne heilt for seg sjølv.

Selskapet syntest denne vekslinga mellom personane som fortel i romanen var ganske forvirrande, men etterkvart kom alle inn i denne skrivemåten. Når vi møter Ian skjer det og eit temposkifte i framdrift og det bygger seg opp eit veldig drama. For det vi hadde trudd var grunnen til at Jenna hadde rømt, var slett ikkje det vi trudde før Ian kom inn i bilete. Kven var mor til Jacob og kva tilknytting hadde ho til desse hendingane, var ho og sonen tilfeldige offer?

Selskapet diskuterte psykopater og deira handlingar. Kor lett er det å finne ut at du har med ein spykopat å gjere? Kva veit vi om kva som går føre seg hos naboen eller dei vi trur vi kjenner?  Boka tek opp eit alvorleg og aktuelt tema. Vi syntes skildringa av forholdet mellom Ray og Kate var kleint, Ray med konstant dårleg samvit ovanfor kona og ungane og Kate som er ung og underordna. Boka var skriven før #metoo - helt tydeleg! Boka har ein open slutt og vi diskuterte om dette var ei styrke eller ein svakheit, vi var ikkje samde her. I konservativ krim er det alltid slutt når det er slutt, her er vi ikkje sikre... kva vil forfattaren? At vi skal sitte igjen med eit spørsmål?