fredag 15. februar 2019

Å ha eit godt liv handlar ikkje om kor du bur

Etter sterke anbefalingar hadde Selskapet vald å lese Lille land av debutanten Gaël Faye. Det er ikkje godt å si kor vellukka det var, for fleire av deltakarane syntest dette var ei kjedeleg bok, for kjedeleg til å lesast heilt ut til og med. Andre derimot likte boka og forteljer måten godt.

Boka si handling er sett til Burundi, tida er tidleg på 1990-talet og dei som har levd ei stund veit da at på denne tida hendte folkemordet i Rwanda, nabolandet til Burundi. Ei grusom nedslakting av tutsiar og hutuar seg i mellom. Hovedpersonen er Gabriel/Gaby han lever saman med mor som er tutsi og far som er franskmann, veslesøstra Ana og to tenarar. Familien bur i ein blindveg i eit velståande strøk. Gaby sine næraste venner bur i nabohusa og livet hans kretsar om dette området. Han går på den franske skulen og blir kvar dag køyrd til skulen. Gaby vil at tilveret skal vere slik det er no; leik og moro, eit trygt liv med familie og venner rundt seg. Foreldra skiller seg og mora flyttar ut. Verda rundt trykker på og sjølv om Gaby strittar imot, vert spenninga i samfunnet aukande, rykta om redslane er ikkje lenger slik at han kan lukke augene for dette. Mor hans har familie i Rwanda og ho er engsteleg for dei og tek borna med på ei reise til slektningane i Rwanda. Gaby hugser leik og moro med kusinene og fetteren frå andre besøk, men denne gongen er det redsla for kontrollar på vegane og fiendskapen mellom folkegruppene som pregar turen. Vennene til Gaby lagar ein klubb og ein ny gut kjem med. Stemninga i gruppa endrar seg og nokre av dei vil at dei skal ta del i opprøret, ta side og vere med. Gaby vil ikkje, han vil at alt skal vere slik som før. I eit samfunn der polarisering kjem i fokus er det vanskeleg å halde seg nøytral. Gaby gøymer seg i bøkene, han finn ei anna verd der, men røynda trenger seg på og han vert tvinga til å ta side, for kva kan skje med dei han er glad i om han ikkje gjer det?

Gaby lever mellom to verder: heime i blindvegen er det trygt, ute der tenarane bur er det uro, det er rykte om vald, det er vanskeleg å klare kvardagen og dette fyrer opp under uroa.
Vi snakka om mor til Gaby som reiser attende til slekta si for å leite etter dei. Ho finn dei og må bere nesten oppløyste kroppar ut i hagen og gravlegge dei. Ho kjem heim, men er ein heilt annan person. Kor mykje kan eit menneske bere? Kor mykje vald og øydeleggingar kan ein sjå utan å bli slått ut og slått ned sjølv? Mor til Gaby klarer ikkje dette lenger, ho får ein uboteleg skade og lever eit slags liv vidare med dette.
Vi snakka om gruppepress. Sjølv vaksne vert pressa til å velje side, kor mykje meir då ein gut på 11 år?
Boka fortel om det første demokratiske valet i Burundi og vi snakka om i kva for grad overgangen frå einparti stat til fleirparti stat kunne finne stad i dette landet. Vi fann ikkje noko godt svar på dette, men det handlar kanskje om å finne sin eigen veg, steg for steg?
Når ein roman har ein gut som forteljar vert ikkje personskildringa det viktigaste. Vi kjem ikkje på djupna av personane, men vi får ta del i kva han registrerar, kjenslene og den desperate lengsla etter det kjende, slik alt var før. Vi får og ei anna forståing av tilhøva i Burundi på den tida, sjølv om vi aldri og heldigvis ikkje har same erfaringar.
Oppsummering: Det tok litt tid før vi kom inn i boka, men dei som likte boka hadde ei god lesaroppleving og kanskje skriv Gaël Faye ei ny bok?

fredag 8. februar 2019

Februarmøte!

Tida er inne for eit nytt møte i Selskapet! Denne gongen skal vi samtale om romanen Lille land av Gaël Faye. Faye er debutant, men har fått mye skryt, nominering til prisar og anna god omtale, så er det slik at Selskapet meiner det same? Har du lyst til å vere med; så møt opp på Strilabiblioteket, Frekhaug torsdag 14. februar kl.19.00.
Det er jo på sjølvaste Valentinsdagen vi skal møtast, men vi kan vel seie det slik at det er kjærleiken til bøker, litteratur og den gode samtalen som bind oss saman?
Hjarteleg velkommen!

onsdag 16. januar 2019

Møtekalender for våren 2019

Våren vil koma! Medan vi venter på den skal vi lese oss gjennom ei heil rekkje kjekke bøker.
Vi har sett opp følgjande møtedagar for våren.
Torsdag 14. februar
Torsdag 28. mars
Måndag 6. mai NB!
Torsdag 20. juni
Møta begynner kl.19.00 og alle møta vert på Strilabiblioteket, Frekhaug.
Har du lyst til å vere med? Ta kontakt med Strilabiblioteket i Knarvik eller på Frekhaug.
Velkomne!

fredag 11. januar 2019

Identiteten vår vert danna i møte med andre.

Selskapet hadde lese Jeg lever et liv som ligner deres i jula og no var tida inne for å ta for seg denne boka som ikkje er ein roman, men har undertittelen - en levnetsbeskrivelse. Med denne undertittelen var det grunn til å nærme seg boka som ein slags sjølvbiografi - og slik vart ho og lesen av mange.
Boka er skriven av Jan Grue og det handlar om livet hans frå han er tre år og det vert oppdaga at han har ein alvorleg muskelsjukdom som lenkjer han til rullestolen og som vil gje han ei kort leve tid. Han måtte heile tida leve med tanken: eg har inga framtid. Boka går fram til i dag, når han er 38 år, har blitt professor, er gift, har eit barn og har fått ein ny diagnose som gjer at levetida hans er like uviss som for alle oss andre. Grue skriv om korleis han opplevde å få overta alle permane frå foreldra med sjukehistoria si, alle søknader, vurderingar, omtalar av seg sjølv på ein særs klinisk og distansert måte. Han var rysta over å bli sett på som eit tilfelle, mennesket Jan vart heilt borte eller uvesentleg på eit vis. Han skriver om foreldra, skulen, utdanninga si og reisene han har gjort. Han reflekterer over korleis vi ser på menneske i rullestol og opplever at det er han som er problemet, ikkje at det er fysiske og mentale sperrer som gjer at han ikkje kan komme dit han vil. Vi får eit innblikk av kor nitidig han må planleggje kvar einaste ting som må gjerast. Hente eit glas vatten, kor mykje tid han må bruke for å kle på seg og ikkje minst om han skal reise. Vi planlegg og, men kan og vere spontane og springe av stad på kort varsel, dette er heilt umogeleg for han.
Han siterer Erving Goffman Selvet må ikke bare tilbys, det må godtas. Og ein annan stad: Det stigmatiserte individet kan også forsøke å rette opp tilstanden sin indirekte, ved å sette mye privat innsats inn på å mestre arenaer som vanligvis er avstengt for en med hans begrensninger.
Han skriv og om Mark O´Brien som fekk polio då han var barn og vart lenka til ei jernlunge så lenge han levde. O´Brien skriv om korleis han vart menneske, ein tittel som fasinerte Grue og som absolutt gjev nokre tankar til oss andre og.
Selskapet var særs delte i kva vi syntest om boka. For nokre hadde boka gått rett i hjartet, medan andre hadde streva seg igjennom og igjen andre hadde ikkje fått noko ut av denne lesinga. Vi var enige om at forfatteren set søkelyset på viktige aspekt i vårt samfunn. Han skriv godt, men akademisk, dette gjer at det er tyngre å komme seg gjennom boka. Nokre syntes boka hadde eit egosentrisk blikk, særs oppteken av seg og sitt og at "eg skal ha det på min måte". Nokre hadde notert flittig og kunne bidra med sitat som gjorde samtalen livleg og interessant. Det var mykje å gripe fatt i ved denne boka og uansett har vi vel fått noko å tenkje på i møte med andre menneske.

søndag 9. desember 2018

Og atter skal vi samlast, men ikkje før i 2019

Det er framleis desember og 2018, men eit nytt år er rett rundt hjørnet og Selskapet har tenkt at det er eit liv etter jul og, så vi skal samlast torsdag 10. januar 2019 kl.19.00 på Strilabiblioteket, Frekhaug.
Då skal vi samsnakkast om Jan Grue si bok: Jeg lever et liv som ligner deres. 
Dette er ikkje ein roman, men ei kort lita bok om Jan Grue sitt liv. Dette vert eit nytt kapittel i Selskapet si historie og vi ønsker alle velkomne til å delta.
Har du ikkje vore med før, så ta kontakt med Strilabiblioteket og få meir informasjon.

torsdag 29. november 2018

Gjenkjenning i det eksotiske

Selskapet var samla til det som var siste møte før desember og jula tek oss. Vi hadde lese Fargeløse Tsukuru Tazaki og hans pilgrimsår av Haruki Murakami. Det var fleire som tidlegare hadde lese andre bøker av Murakami og dei var ganske delte i begeistringa for eller motstanden mot bøkene hans. Mottakinga av Fargeløse Tsukuru var på same måten, nokre veldig begeistra, medan andre ikke likte boka i det heile.
Boka handlar om Tsukuru og dei fire vennene hans. Dei er skulekammerater og gjer alt mogeleg saman. Når dei er ferdige på vidaregåande, reiser Tsukuru til Tokyo for å studere, medan dei andre er tilbake på heimstaden og tar utdanninga si der. Tsukuru gler seg alltid til å kome heim og treffe vennene sine, men ein dag han er heime på besøk får han vite at dei ikkje vil ha noko å gjere med han lenger. Han prøver å ringe dei, men ingen vil snakke med han og svarar unvikande når han spør. Til slutt er det ein av dei som seier: Det veit du vel sjølv. Tsukuru skjøner ingenting, han vert djupt deprimert og reiser attende til Tokyo. Han heldt på å døy av svolt, men når han er heilt nær stupet er det likevel livsmotet som får han til å snu og så smått begynne å leve igjen. Det går seksten år, han er utdanna arkitekt med jernbanestasjonar som sitt spesialfelt. Han møter Sara og begynner å gå ut med henne. Ho oppdager at han har ei sorg i seg som stenger for å få verkeleg djupe relasjonar til andre. Han fortel henne historia om dei fire vennene og ho oppmuntrar han til å ta kontakt med dei igjen for å oppklare kva som eigentleg lå bak denne avvisinga. Tsukuru legg ut på denne reisa.
Selskapet var samde i at sjølv om Japan ligg langt unna oss, så kunne vi kjenne oss att i kjensla av å bli utestengd, einsemda og at nokon veit noko om oss som dei ikkje vil si. Dei fire vennene var kanskje ikkje så godt kjende likevel, av di dei snakka om ting som hende og ikkje så mykje om kjenslene sine. Tsukuru snakkar om seg sjølv som eit tomt kar, ein som må fyllast av andre. Namna til vennene tyder fargar Raud, Blå, Kvit og Svart, medan Tsukuru sitt namn tyder Han som lager. Han viser stor viljestyrke når han gjennomfører studiane sine, trass denne knekken han får og kanskje veks han på dette? Når han gjennom reisa treff att vennene sine, ser han at dei har fortrengd mykje og ikkje har vore ærlege korkje med han eller seg sjølve. Vi snakka om Tsukuru og familien hans, dei var velståande, faren hadde store draumar for han, men Tsukuru gjekk ein annan veg enn faren hadde tenkt og kontakten vart ikkje den same før faren døyr. Han har lite kontakt med resten av familien sin, slik at vennene vart familie - og da er det lettare å tenke seg kor grusomt ei avvising kunne opplevast.
Tsukuru gjer so Sara rådar han og dreg ut på reise for å treffe vennene sin og stille dei vanskelege spørsmåla. Vi synest han var modig, men kanskje er det slik at distanse ikkje betyr noko når ein verkeleg vil ha svar?
Endra vi syn på romanen av Murakami? Trur ikkje det, men vi likte å snakke om Tsukuru. Det er framleis ting vi ikkje skjønar og hendingar vi gjerne skulle vite meir om, kanskje ddet dukkar opp noko når vi får tenkt litt meir på boka?

fredag 12. oktober 2018

Novembermøte


Novemberboka vert denne gongen Haruki Murakami sin roman Fargeløse Tsukuru Tazaki og hans pilegrimsår.
Det vert spannande å snakke saman om denne boka, for det er slik med Murakami sin forfattarskap, det er anten hat eller elsk, korleis blir det den 15. november  kl 19.00 på Strilabiblioteket i Knarvik?
Fleire som elskar? Eller....

Har du lyst til å vere med å samtale om denne boka eller andre bøker vi tek føre oss? Ta kontakt med biblioteket på Frekhaug eller i Knarvik så får du informasjon.
Velkommen!