torsdag 16. januar 2020

Januar 2020, det er Agnar Mykle denne gong

Selskapet har lagt jula og nyårsfeiringa bak seg og skal igjen samlast for å snakke om kjekke bøker eller kanskje irriterande og provoserande bøker. Kva det blir denne gongen er ikkje godt å seie for no skal vi snakke om Agnar Mykle: Lasso rundt fru Luna .
Kanskje nokon har lese boka tidlegare?  Vi vil tru at eit gjenmøte med Ask Burlefot både kan vere utfordrande og oppfriskande. Dei som møter opp og tek del i samtalen kan få leggje ut om sine inntrykk.
Velkomne til Strilabiblioteket, Frekhaug torsdag 30. januar kl.19.00

tirsdag 14. januar 2020

2020 er her og nye møte ligg foran oss

Nytt år og nye møte i Nordhordland Litterære Selskap!
I det første halvåret skal vi møtast følgjande dagar:
Torsdag 30. januar
Torsdag 5. mars
Torsdag 23. april, denne gongen på Rossland avdeling. Denne dagen er og Verdas bokdag!
Torsdag 4. juni

Så er det sommarferie!

Alle møta finner stad på Strilabiblioteket, Frekhaug, kl.19.00, men med unnataket den 23. april.
Biblioteket låner inn bøkene vi skal lese, så langt det er mogeleg. Kva vi skal lese til neste gong vert avtala når vi møtast. Det kan bli endringar på desse ddatoane, så følgj med!
Velkomne til første møte 30. januar !

fredag 20. desember 2019

Når det "vanlige" blir det normale

Det er eit dristig prosjekt å ha litteraturgruppe midt i desember og det viste seg å stemme denne gongen og. Likevel hadde nokre sett av tid slik at vi kunne ha ein samtale om Tjenerinnens beretning ein dystopisk roman av Margaret Atwood. No var det slik at dei som var samla likte boka, Atwood sin skrivemåte og den kompromiss-lause måten ho forfølgjer prosjektet sitt. Hovedpersonen i romanen er Offred. Ho bur i staten som no heiter Gilead og har blitt opplært til å vere Tenerinne, det vil seie at ho er i fertil alder og "skal føde på knærne til deres herskerinner" slik det står i 1. Mos.30:1-3. Offred hadde både mann og barn før staten Gilead vart oppretta, men av di det vart fødd ferre barn, måtte dei som var fertile brukast til dette og ikkje minst var det viktig at leirarane/ Førarane og deira koner fekk barn. Offred prøver å rømme saman med familien sin, men dei vert fanga. Ho veit ikkje kor mann og barn er. Ho sjølv vart plassert på ein anstalt for opplæring av tenerinnar. Ho får ei venninne der, men dette er ikkje staden for venskap. Når ho er ferdig med utdanninga vert ho plassert hos ein Førar og kona hans. Ho kjenner att kona som var ein kjendis på TV og ein talsperson for heimelivet. Offred får ikkje vise at ho kjenner til kona til Føraren, men dette gjer at ho kjenner ei slags medkjensle med henne. Samfunnet er hierarkisk med ein klasse for Førarane og konene deira, så er det Vaktarar, Auge og i heimane er det Marthaer. Tenerinnene får tre sjansar til å bli gravide om dei ikkje lukkast vert dei sendt til Koloniane. Koloniane er sterkt forureina stader der dei må arbeide og der dei ganske raskt dør. Offred vert invitert til Føraren sitt kontor for å spille spel og prate. Han er einsam og ho må stort sett vere på rommet sitt. Dei får ei viss sympati for kvarandre, men Offred veit at ho lever på nåde. Når ho går ut for å handle for Marthaen i huset treff ho andre tenerinnar og gjennom ei anna får ho vite om ei undergrunnsrørsle som hjelper folk til å rømme frå Gilead. Når boka sluttar håper vi at ho klarer det.
Selskapet meinte at dette var ei fasinerande og skremmande bok. Atwood seier sjølv i eit intervju at alt ho har skreve i denne romanen har hendt ein eller annan stad i verda. Boka kom på engelsk i 1985 og vart omsett til norsk i 1987. Boka handlar både om diktatur, einsretting, nedbygging av velferdsgoder, innskrenking av ytringsfridomen og miljø-øydeleggingar. Det er ikkje akkurat feel-good, men heller ei bok til ettertanke og refleksjon. 

Margaret Atwood kom i 2019 ut med ein oppfølgjar som heiter The Testament, på norsk heiter boka Gileads døtre. Nokre i Selskapet hadde lese denne og den sterke anbefalinga er - les Tjenerinnens beretning først, då vert opplevinga av Gileads døtre betre og meir meiningsfull.

tirsdag 3. desember 2019

Siste møte før jul

Snart er det jul, men Selskapet møtast endå ein gong før jula verkeleg brakar laus. Det er Margaret Atwood og hennar roman Tjenerinnens beretning som er boka vi skal samsnakkast om torsdag 12. desember kl. 19.00 på Strilabiblioteket, Frekhaug.

Margaret Atwood fekk nyleg Man Booker prisen for Gileads døtre, oppfølgjaren til Tjenerinnens beretning. Atwood har skrive mange bøker, er feminist og miljøforkjempar og kjem frå Canada.
Om du har sett A Handmaid´s Tale på HBO, så er det denne romanen boka er bygd på. Har du lyst til å vere med, ta kontakt med biblioteket og ver velkommen!

mandag 4. november 2019

Noveller er som eit stort hus med mange vindauge

Til dette møtet hadde Selskapet lese novellesamlinga til Margaret Skjelbred: Hadde jeg vinger. Vi var noko delte i opplevinga av desse novellene. Nokre begeistra, medan andre hadde late pliktkjensla styre og lese alle, men utan særleg glede. Novellene var som eit tilbakeblikk på livet, med minne frå ulike livsperiodar. Her var det mykje sårt og sorg, men sagt med fine ord. Vi får lese om ulike sosiale grupper i samfunnet som både gjev gjenkjenning og innsyn til situasjonar vi kjenner lite til. Forfattaren skriv med ei fin pen og eit greit språk. Novellene er korte, noko dei som sleit meinte var eit pluss, medan dei som likte boka, gjerne syntes dei kunne vore lenger. Nokre av novellene gjorde djupare inntrykk en andre, det vart vi samde om. Særleg Knuten om guten som har vore hos faren og den nye kona hans og som skal heim til mor som slit med rus.
Boka har illustrasjonar i form av svart-kvitt foto, men desse vart for diffuse og sa oss ikkje noko. Vi syntes nok at det vart for stor distanse mellom forteljingane og oss sjølve. Ei sa det slik: det er som vi ser desse hendlingane som gjennom eit slør. Slik kjentes det nok ut for fleire. Det var ei interessant erfaring å lese noveller og om det blir fleire får tida vise.

mandag 21. oktober 2019

Noveller i oktober

På neste møte i Nordhordland Litterære Selskap skal vi som eit sjeldant føretak lese ei novellesamling. Denne gongen er det Margaret Skjelbred: Hadde jeg vinger som står på programmet.
Boka har 17 noveller og finnes både som papirbok og e-bok. Ta kontakt med biblioteket om du vil vere  med å lese denne.
Vi møtast på Strilabiblioteket, Frekhaug torsdag 24. oktober kl.19.00

Velkomne!

fredag 4. oktober 2019

Kan du ikkje kosa deg i ditt eige selskap er du ille ute!

 Selskapet hadde lese heile sommaren, men sommaren er lang og det var fleire som hadde lese bøkene for lenge sidan og måtte ha litt hjelp for å hugse kva dei handla om. Tja, det vil seie; alle hugsa kor godt dei likte Rune Christiansen si bok: Ensomheten i Lydia Ernemans liv. Etter kvart hugsa dei og kor lite dei likte Siri Hustvedt si bok: Sommeren uten menn.
Vi starta med Hustvedt si bok. Mia Fredricksen får samanbrot og må leggjast inn på psykiatrisk sjukehus når mannen hennar går frå henne for "å ha en pause". Pausen er ei fransk ung dame. Mia vert utskriven og reiser heim til mor si i sommarferien for å hente seg inn att. Mia er forfattar og førelesar på eit universitet. I ferien skal ho ha poesikurs for ei gruppe tenåringsjenter på heimstaden til mora. Mia leiger eit hus og får Lola til nabo. Mia vert og trekt inn blant mora sine venninner og det er særleg Abigale som får merksemda til Mia. Abigale broderer dristige bilete av frigjorte kvinner som utfordrar den pyntelege oppfatninga vi kan ha av pene gamle damer. Mia prøver å ikkje tenke på mannen sin, men minna frå dei 30 åra dei var gift kjem stadig tilbake. Dottera til Mia prøver å halde kontakten med begge foreldra og få far sin til å innsjå at dei må snakke saman.
Kva var det som gjorde at Selskapet ikkje var så begeistra for denne romanen? Jau, Mia slenger rundt seg med litterære referanser. Det er påfallande at på 74 sider i denne boka på ca 200 sider er det ei eller fleire referansar til litteratur. Er ikkje det interessant då? Ikkje i denne samanhengen, det verkar distanserande på oss som lesarar. Om vi ser på denne opphopinga med litt mildare auge, kan vi seie at Mia brukar desse referansane til å finne ut kven ho er. Heile hennar liv har dreia seg rundt mannen hennar. Litteraturen var hennar domene, er det her ho har sine rammer, sine referansepunkt for sitt liv? Vi leita som vanleg etter svakheiter og høgdepunkt og fann ut at svakheita var nettopp dei utallige refransane og høgdepunktet var møta med Abigale.

Steminga snudde då vi begynte å snakke om Rune Christiansen si bok : Ensomheten i Lydia Ernemans liv. Lydia veks opp med mor og far i Sverige. Ho er sterk knytt til mora og hennar draumar. Lydia har ikkje mange vener, men ho er ikkje einsam, slik ho etterkvart erfarer at mor hennar er einsam i ekteskapet. Lydia vil bli veterinær og bruker studietida si godt. Ho får jobb i Noreg på landsbygda og vinn respekt for jobben ho gjer. Ho har ein god sjef som har tru på henne og ho klarer seg bra. Ho har ikkje så mange vener i bygda heller, men ho vert  kjend med guten Johan som tek ho med til ein sjuk hund. Ho får god kontakt med Johan og hjelper han både med lekser og anna. Lydia møter mange i jobben sin, men ei dame som bur ganske einsamt inne i skogen får både Lydia og oss til å reflektere over verdiane i livet. Ho møter Edvin og dei vert kjærestar. Dei bur saman når han ikkje arbeider i byen og gjennom dette fellesskapet finn han seg sjølv og ho heldt fram med å vere i seg sjølv.

Selskapet meinte at språket i denne romanen er utruleg vakkert, kapitla er passe lange, det er ei bok som er lett å lese. Vi vert sakte kjend med Lydia, det vil seie: vi vert passeleg kjend med ho, for Lydia er ei særs privat dame. Her vert det ikkje sagt for mykje.  Lydia er nøgd med å vere tilstades i livet sitt, leve i augneblinken utan å leggje så mange planar. Vi kjende vel alle ei god ro ved denne boka og fleire tenker hardt på å lese fleire bøker av Rune Christiansen.