søndag 9. desember 2018

Og atter skal vi samlast, men ikkje før i 2019

Det er framleis desember og 2018, men eit nytt år er rett rundt hjørnet og Selskapet har tenkt at det er eit liv etter jul og, så vi skal samlast torsdag 10. januar 2019 kl.19.00 på Strilabiblioteket, Frekhaug.
Då skal vi samsnakkast om Jan Grue si bok: Jeg lever et liv som ligner deres. 
Dette er ikkje ein roman, men ei kort lita bok om Jan Grue sitt liv. Dette vert eit nytt kapittel i Selskapet si historie og vi ønsker alle velkomne til å delta.
Har du ikkje vore med før, så ta kontakt med Strilabiblioteket og få meir informasjon.

torsdag 29. november 2018

Gjenkjenning i det eksotiske

Selskapet var samla til det som var siste møte før desember og jula tek oss. Vi hadde lese Fargeløse Tsukuru Tazaki og hans pilgrimsår av Haruki Murakami. Det var fleire som tidlegare hadde lese andre bøker av Murakami og dei var ganske delte i begeistringa for eller motstanden mot bøkene hans. Mottakinga av Fargeløse Tsukuru var på same måten, nokre veldig begeistra, medan andre ikke likte boka i det heile.
Boka handlar om Tsukuru og dei fire vennene hans. Dei er skulekammerater og gjer alt mogeleg saman. Når dei er ferdige på vidaregåande, reiser Tsukuru til Tokyo for å studere, medan dei andre er tilbake på heimstaden og tar utdanninga si der. Tsukuru gler seg alltid til å kome heim og treffe vennene sine, men ein dag han er heime på besøk får han vite at dei ikkje vil ha noko å gjere med han lenger. Han prøver å ringe dei, men ingen vil snakke med han og svarar unvikande når han spør. Til slutt er det ein av dei som seier: Det veit du vel sjølv. Tsukuru skjøner ingenting, han vert djupt deprimert og reiser attende til Tokyo. Han heldt på å døy av svolt, men når han er heilt nær stupet er det likevel livsmotet som får han til å snu og så smått begynne å leve igjen. Det går seksten år, han er utdanna arkitekt med jernbanestasjonar som sitt spesialfelt. Han møter Sara og begynner å gå ut med henne. Ho oppdager at han har ei sorg i seg som stenger for å få verkeleg djupe relasjonar til andre. Han fortel henne historia om dei fire vennene og ho oppmuntrar han til å ta kontakt med dei igjen for å oppklare kva som eigentleg lå bak denne avvisinga. Tsukuru legg ut på denne reisa.
Selskapet var samde i at sjølv om Japan ligg langt unna oss, så kunne vi kjenne oss att i kjensla av å bli utestengd, einsemda og at nokon veit noko om oss som dei ikkje vil si. Dei fire vennene var kanskje ikkje så godt kjende likevel, av di dei snakka om ting som hende og ikkje så mykje om kjenslene sine. Tsukuru snakkar om seg sjølv som eit tomt kar, ein som må fyllast av andre. Namna til vennene tyder fargar Raud, Blå, Kvit og Svart, medan Tsukuru sitt namn tyder Han som lager. Han viser stor viljestyrke når han gjennomfører studiane sine, trass denne knekken han får og kanskje veks han på dette? Når han gjennom reisa treff att vennene sine, ser han at dei har fortrengd mykje og ikkje har vore ærlege korkje med han eller seg sjølve. Vi snakka om Tsukuru og familien hans, dei var velståande, faren hadde store draumar for han, men Tsukuru gjekk ein annan veg enn faren hadde tenkt og kontakten vart ikkje den same før faren døyr. Han har lite kontakt med resten av familien sin, slik at vennene vart familie - og da er det lettare å tenke seg kor grusomt ei avvising kunne opplevast.
Tsukuru gjer so Sara rådar han og dreg ut på reise for å treffe vennene sin og stille dei vanskelege spørsmåla. Vi synest han var modig, men kanskje er det slik at distanse ikkje betyr noko når ein verkeleg vil ha svar?
Endra vi syn på romanen av Murakami? Trur ikkje det, men vi likte å snakke om Tsukuru. Det er framleis ting vi ikkje skjønar og hendingar vi gjerne skulle vite meir om, kanskje ddet dukkar opp noko når vi får tenkt litt meir på boka?

fredag 12. oktober 2018

Novembermøte


Novemberboka vert denne gongen Haruki Murakami sin roman Fargeløse Tsukuru Tazaki og hans pilegrimsår.
Det vert spannande å snakke saman om denne boka, for det er slik med Murakami sin forfattarskap, det er anten hat eller elsk, korleis blir det den 15. november  kl 19.00 på Strilabiblioteket i Knarvik?
Fleire som elskar? Eller....

Har du lyst til å vere med å samtale om denne boka eller andre bøker vi tek føre oss? Ta kontakt med biblioteket på Frekhaug eller i Knarvik så får du informasjon.
Velkommen!

mandag 8. oktober 2018

Makt over eige liv, kven har det?

Selskapet møttes og snakka om Jenny Erpenbeck si bok "Går, gikk, har gått". Ei bok om flyktningar, livet i Berlin, pensjonisten Richard og nokre av vennene hans.
 Boka handlar om Richard, enkjemann og pensjonert professor som prøver å finne et innhald i livet sitt etter at kona døde og arbeidslivet er over. Han bur i Berlin og på ein av hans daglege spaserturar oppdagar han at nokre unge afrikanarar har slått leir utanfor rådhuset med ein plakat som seier "Vi blir synlege". Dei er asylantar og venter på at søknadene deira skal verte handsama. Myndigheitene ønskjer ikkje å ha en teltleir utan for rådhuset og det blir oppretta ein avtale, Oranienplatz-avtalen. Richard kjem i kontakt med nokre av desse mennene og vi får høyre om livet deira både i Berlin og om korleis de levde i heimlanda sine. Richard oppdagar kva Dublin II avtalen eigentleg betyr og han trår til og prøver å hjelpe dei i den tyske byråkratiske jungelen. Han oppdagar også at menneske vert  flytta hit og dit og at dei sjølve ikkje har styring med liva sine. Han spør dei kva de ønskjer seg av livet og alle vil ha arbeid, kjenne seg trygge og byggje opp att livet sitt. Richard kjenner seg igjen i forteljingane deira av di han vaks opp i Aust-Berlin og opplevde at hans fortid og historie på ein måte vart utradert i det muren fall og alle tyskarar igjen skulle være brør. Denne erfaringa gjer at han er nyfiken verkeleg ønskjer å hjelpe.

Selskapet var litt delte i synet på denne boka, nokre syntes dei måtte slite litt for å komme inn i forteljinga, medan andre var inne i boka med ein gong. Vi vart straks interessert i Richard, for kven var han eigentleg og kva var det som gjorde at han viste ei slik interesse for flyktningane? Han bur ved ein vakker innsjø, men sidan ein mann har drukna der er det ingen som vil bade der lenger, er det redsla for den daude som stansar dei? Eller er det Richard sine tankar om at hans liv går inn i den siste fasen? 
Selskapet tok og ein runde med synet på byråkratiet sine føremoner og ulemper. Byråkrati er bra av di det sikrar lik handsaming av søknader, men eit firkanta og stivbeint byråkrati er vanskeleg å forhalde seg til. 
Det var vanskeleg å finne eit særskilt høgdepunkt i boka, men vi var samde om at det var ei fin stemning i romanen. Måten boka vart fortald på gjorde at det var ei glede å lese ho. Det svake ved romanen var slutten, den var ikkje heilt truverdig. Når vi har sagt det så var Selskapet svært nøgd med denne boka og sidan vi no har vorte kjend med Jenny Erpenbeck så kanskje les vi fleire bøker av henne? Følgj med!

fredag 14. september 2018

Oktober og nytt møte i Selskapet

Oktoberboka i Selskapet er den tyske forfattaren Jenny Erpenbeck si bok Går, gikk, har gått. Boka har vore på langlista til Man Booker-prisen og er elles bejubla i ulike bokfora.

Grunna haustferie og andre kollisjonar skal vi samtale om denne romanen ONSDAG 3. oktober kl.19.00 på Strilabiblioteket, Frekhaug

Altså ny dag og noko kortare tid til å lese boka.

Velkommen!

torsdag 13. september 2018

Ho burde stikke føtene i jorda

Ja, slike ord vart det sagt då Selskapet var samla etter ein lang sommarferie. Vi snakka om Madame Bovary, klassikaren skriven av Gustave Flaubert. Det var fleire i selskapet som hadde irritert seg grenselaust over den gode madammen Emma, med sine høgtflygande tanker om kor lukkeleg ho fortente å vere, kor mange kle ho trengte, kor mykje ho fortente å bli elska og bore på hendene.
Vi prøvde etter kvart å bli meir edruelege i omtalen av boka, men det var ikkje lett!
Madame Bovary var gjennombrotsromanen til Gustave Flaubert. Boka vart gjeven ut i 1857 og var sjokkerande lesnad på denne tida.
Boka handlar om Charles Bovary ein ganske tafatt mann som vert overtala av mor si til å studere til lege. Han krekar seg gjennom studietida, han får arbeid som lege i ein liten landsby og mor hans får han gift med ei eldre dame som døyr ikke så lenge etter. På eit sjukebesøk møter Charles dottera til pasienten og han vert straks forelska i denne vedunderlege skapnaden Emma. Charles oppvartar ho og sidan hennar referansepunkt er romatiske romanar og høgtflygande draumar om kjærleik og rikdom ser ho Charles som ein veg ut av livet ho no lever. Dei gifter seg, flytter til huset til Charles. Han heldt fram med sitt arbeid, medan Emma vert sittande heime på stas. Ho forelsker seg i Leon, ein kontorist, men han er sjenert og ho er meir forelska i forelskinga og etter ei stund reiser han til ein større by i nærleiken. Emma blir gravid og føder ei lita dotter. Dottera vert plassert hos ei amme og vi høyrer lite om henne, for Emma viser lite omtanke for den nyfødde dottera si. Emma vert på ny forelska i Rudolphe. Ho går på hemmelege møter, kjøper dyre gåver til elskaren og planlegg å rømme med han. I siste augneblinken trekkjer Rudolphe seg og Emma må halde fram med det innhaldslause livet sitt. Ho vert sjuk, Charles vert fortvila og vil berre vere heime og pleie henne, men rekningar må betalast og andre folk er og sjuke. Etterkvart vert ho betre og Charles tek henne med til teateret der ho på ny treff Leon. Dei begynner igjen å treffe kvar andre. Dei leiger seg inn på eit hotell, kjøper dyr mat og Emma skriver på det eine gjeldsbrevet etter det andre. Leon synest etter ei stund at kjærleiken til Emma vert kvelande og Emma får meir og meir gjeld som må betalast tilbake, til slutt tar ho eit drastisk grep.
Selskapet var samde i at romanen er dramatisk og tragisk. Vi undra oss litt over Flaubert som skriv så "nøytralt" om personane sine, det er liksom inga kjensler for nokon av dei. Vi oppfatta Charles som ein ganske tafatt mann, han var nøgd når Emma var nøgd og let elles tinga skure og gå. Som ei i Selskapet sa: "Vi ventar ikkje at ein mann i 1850 skulle skjøna noko som helst" . Emma reflekterer lite over livet sitt og seg sjølv, ho tenkjer ikkje på at ho kan endre seg og tenkje meir på andre. Romanen var viktig då den kom ut, vi fekk til og med eit nytt omgrep bovarisme.
Emma øydelegg økonomien i familien, ho kjøper ting på avbetaling/ ved gjeldsbrev og prøver på denne måten å kjenne seg lukkeleg, men kjøpt lukke varer veldig kort. Selskapet såg for seg alle TV-program vi har sett om gjeldsslavar og personar som opptrer i Luksusfellen  dette hadde vore noko for Emma!
Har Madame Bovary noko å seie oss idag? Å reflektere over eige liv, kan vere ein god ting å gjere sånn ein gong i blant...

mandag 6. august 2018

Hausten er snart her! Nytt møte i Selskapet:

I sommar les Selskapet Gustave Flaubert: Madame Bovary. Ei av dei store klasikarane og ei bok som krev sin lesar. Vi skal samsnakkast om romanen på Strilabiblioteket, Frekhaug den 30. august kl.19.00. Har du lyst til å vere med på dette? Ta kontakt med biblioteket slik at du og kan lese og delta i diskusjonen.