Massakrering av ein paraply

 

Boka i februar var Dag Solstad sin roman Genanse og verdighet. Det er ikkje ofte at heile Selskapet er samd i at dette var ei god bok, men denne gongen var alle begeistra for Solstad sin skrivestil, for alle dei forunderlege orda han bruker og korleis han let oss avslutte romanen i total uvisse om korleis det går med Elias Rukla, hovudpersonen i romanen. Romanen startar ganske roleg med lektor Elias Rukla i ein dobbeltime på Fagerborg vidaregåande skule der dei les Vildanden av Herik Ibsen. Elevane søv seg gjennom timen, Elias oppdagar noko nytt om dr. Relling, men han klarer ikkje å formidle dette til elevane og kjenner at han snart ikkje orkar meir av dette tilveret. Han avsluttar timen og skal til å gå heim.  Når han går ut regner det og han vil slå opp paraplyen, men den vil ikkje slå seg opp. Han prøver fleire gonger, men paraplyen vil ikkje! Då brester det for Elias Rukla! Han deljer paraplyen i bakken, i fontena, elevane står stille rundt han og han brøler til ein elev som står nær han. Han oppfattar at no har han gått for langt, no er alle bruer brende. Han går ut av skuleporten og ut i byen. Medan han går får vi bit for bit minner frå Elias sitt liv, frå han begynte som student på Blindern i 1970 og fram til no. Vi får eit innblikk i hans relasjon til Johan Corneliussen, denne geniale filosofistudenten som han hang saman med titt og ofte. Vi møter den "ubeskrivelig vakre" Eva Linde som Johan gifter seg med og får barn med, men som han seinare overlet til Elias slik at han (Johan) kan reise til USA og verte rik. Elias gifter seg med Eva Linde og tek vare på både ho og dottera, men kva slags ekteskap er dette? Det er mykje som endrar seg gjennom desse åra og når Elias står i krysset ved Bislett og innser at han umogeleg kan komme attende til det livet han levde før, ja kva skal han gjere då? 

Selskapet fann ut at Elias nok ikkje kjem attende til skulen, eller til Eva Linde, berre han ikkje går til gunne, men kven veit... 

Boka er ein fryd å lese det kan heile Selskapet skrive under på! 

Leseåret 2026 har starta

 

Leseåret 2026 starta med nokre humpar av di fleire ikkje hadde fått boka vi skulle lese i tide. Dette skuldast omstende det var lite å gjere med så difor skal romanen til Thomas Mann snakkast om i to omganger. 

Det var ein boblande begeistring for forteljinga om Buddenbrooks mellom dei som hadde lese boka og til og med for dei som berre så vidt hadde bladd i ho. For eit språk, for nokre observasjonar og for ein kunnskap om samfunn og styring. Vi var djupt imponerte! Romanen ga Thomas Mann Nobelprisen i litteratur i 1929 og er ei av bøkene han er mest kjend for. 

Romanen handlar om familien Buddenbrook, ein handelsfamilie i byen Lübeck. Handlinga går føre seg frå 1835 til 1877. Det er Thomas Buddenbrook som er hovudpersonen saman med søstera Antonie, men vi får og glimt frå den første tida då firmaet vart starta av Johannes Buddenbrook, Thomas sin bestefar. Thomas har ein bror Christian som er mest glad i fest og moro og synes arbeid fort vert kjedeleg. Antonia eller Toni som familien kallar henne gifter seg med ein mann ho avskyr, men ho gjer det av di det tener firmaet. Då mannen hennar helder på å gå falitt klarer faren å få skilsmisse for henne slik at ho ikkje skal rammast av skamma det er å ikkje kunne leve slik det høver seg for ei dame med hennar bakgrunn. Ho gifter seg igjen, men heller ikkje denne gongen får ho ein mann som har same framdrift som ho og familien hennar. Det vert ny skislmisse og Toni gjer sitt beste for å halde på verdigheita. Det er det viktigaste! THomas tek over firmaet og vert etterkvart konsul. Han gifter seg med Gerda som spelar fiolin og dei får sonen Johannes eller Hanno som han og vert kalla.

Det er mange namn i boka, men dei viktigaste er familiane og dei heldt vi greie på. Romanen flommar over av herlege setningar og sitatgleda er nesten ikkje til å styre:

Då Toni har gifta seg første gong:

"Der drar hun sin vei, Bethsy" "Ja, Jean, den første som flytter hjemmefra. - Tror du hun blir lykkelig med ham?" "Å, Bethsy, hun er tilfreds med seg selv. Det er den mest solide lykke vi kan ha her i denne verden."  (s. 121)

Eller som ei anna hadde funne: frøkene var " rike på gudvelbehageligeheter og hekleoppskrifter".

Ein av deltakarane ønskte seg eit band nummer to om familien Buddenbrook, så då kan vi slå fast at boka var velverd å lese, sjølv om det tek si tid.  

 

Kva skal vi lese våren 2026?

 

Vi startar det nye året 2026 med å lesa gjenombrotsromanen til Thomas Mann: Bruddenbrooks eller Huset Buddenbrooks som den og heiter i nokre utgåver. Vi las Trolldomsfjellet i 2024 og har eigentleg hatt denne romanen på blokka sidan. No samlast vi på Alver bibliotek, Frekhaug tysdag den 20. januar 2026 kl.19.00 for å samsnakkast om denne. Velmøtt!

 

 På møtet i februar skal vi samsnakkast om ein av Dag Solstad sine romanar, denne gongen: Genanse og verdighet. Det er ein roman på ikkje så mange sider, men det er mykje å snakke om her og det skal vi gjere tysdag 10. februar 2026 kl. 19.00 på Alver bibliotek, Frekhaug.

 

 

 

 

 

I mars er det tid for å lese og snakke om Birger Emanuelsen sin roman: Stasråden kommer. Vi møtast tysdag 17. mars kl.19.00 på Alver bibliotek, Frekhaug
 

 

 

 

 

 

 

 

Sidan vi har mange fridager i påsken får vi sikkert tid til å lese Niels Fredrik Dahl sin roman: Fars rygg.

Vi skal snakke om den tysdag 21. april kl.19.00 på Alver bibliotek, Frekhaug

 

 

 

 

 

 I mai legg vi ut på ei utfordrande lesing, vert det sagt. Vi skal lese og snakke om romanen Augustblå av Deborah Levy, ei engelsk forfattar som skriv litt meir intrikat enn det vi er vande med, men det kan bli fint! Vi skal samsnakkast om denne romanen tysdag 19. mai kl.19.00 på Alver bibliotek, Frekhaug

 

 

 

 

 

 Når vi har kome til juni skal vi lese og snakke om Toni Morrison sin roman: Kjærlighet. Det vert det siste møtet før sommarferien. Då skal vi treffast tysdag 16. juni kl.19.00 på Alver bibliotek, Frekhaug

 

Frå og med 2026 vil alle møta vere på biblioteket på Frekhaug. Du vil få melding frå biblioteket når boka kan hentast, men alle påminningar om møte og eventuelle endringar av møtedatoar vil opplysast på Messengergruppa Nordhordland Litterære Selskap. 

Då vil vi ønskje alle eit godt leseår og vel møtt til kjekke samtalar i 2026 

En studie i sorg

 

På det siste møtet i 2025 snakka deltakarane i Selskapet om den siste romanen Paul Auster skreiv før han døyde i april 2024. Romanen heiter Baumgartner og handlar om Seymour Tecumseh Baumgartner, ein forfattar og professor som hatar namnet sitt og alltid skriv S.T. Baumgartner i bøkene sine. Han heiter Sy blant vener, men prøver så godt han kan å halde mellomnamnet sitt hemmeleg. Vi møter Baumgartner når han er ein gamal mann. Han tassar omkring i huset sitt og leitar etter ting, vert distrahert og leitar etter noko anna. Han veit at han må ringe søstera, men gløymer det for her kjem ein mann som skal lese av målaren og då må han ned i kjellaren. I kjellaren har lyset gått og pæra må skiftast og der ramlar han ned trappa, slår seg, får hjelp av målaravlesarmannen og går til slutt og legg seg på sofaen og sovnar. Heldigvis for han er målaravlesarmannen ein snill og omtenksam person så Baumgarner får hjelp til alt. 

Baumgartner var gift med Anna, ho døyde for mange år sidan, men Baumgartner saknar ho, kvar dag. Ofte tenkjer han på tida dei fekk ha saman og særleg dagen då ho døyde. Anna skreiv dikt og andre tekstar, men ho ga dei aldri ut sjølv, men Baumgartner samlar ein del av dei og gjev dei ut posthumt. Han fordjupar seg i hennar arbeid og skriving slik at han ein dag opplever at ho ringer til han og seier at om han ikkje gjev slepp på henne vil ho for alltid vere i eit mellomliv, ikkje levande og ikkje daud. Han veit at dette er tankespinn, men saknet etter henne er overhendig. Baumgartner har hatt andre kjæraster etter at kona døyde, særleg Judith som og var ei god venninne av Anna. Då Baumgertner frir til Judith seier ho nei. Ho vil ikkje binde seg til ein mann ein gong til, men vil leve eit fritt liv utan å ta omsyn til andre. Baumgartner får etter ei stund ein førespurnad om å ta imot ein ung student som vil skrive om Anna sine dikt og tekstar. Han vert begeistra og dette gjev han nytt mot og ny energi.

Alle i Selskapet likte boka! Det er ikkje ofte, men denne gongen var det berre begeistring. Vi var samde i at her møter vi ein mann som er oppslukt av sorga over kona, som er einsam sjølv om han har vener og som prøver på sitt vis å leite etter ein ny start. Han tenker på livet sitt før han traff Anna, på mennesker han har møtt eller observert og som har gjort inntrykk på han. Det er mange små historier fletta inn i hovedhistoria og det er mange nydelege passasjer som kravde høgtlesing og undring. Til dømes dette:

Å leve er å kjenne smerte, sa han til seg selv, og å leve i frykt for smerte er å nekte å leve . s.50 

Vi kan ikkje anna enn å anbefale denne boka! - og med dette ønskje kvarandre god jul!

Kva vi trudde vi skulle få og kva vi fekk

 

Då Selskapet bestemde seg for å lese Kunsten å miste av Alice Zeniter var fleire overtydd om at her skulle vi lese om ei ung kvinne i Frankrike med slekt i Algerie. Vi fekk det og, men vi fekk så mykje meir! Denne romanen er ei forteljing om tre generasjonar. Boka er delt i tre delar og kva generasjon fortel si historie. Den første delen startar med Ali, den rike mannen som har så mykje lang og rikdom at han ikkje treng arbeide. Han og familien hans bur i den nordaustlege delen av Algerie. Ali hjelper franskmennene og har ein grei relasjon til kommandanten. Då FLN vert oppretta for å frigjere Algeri frå dei franske okkupantane vert kvardagen heilt anleis og Ali må etterkvart innsjå at det vert for farleg å bli buande. Han tek med seg kone og barn og dei vert plassert i ein flyktningleir. Det er eit gedigent fall i posisjon for Ali. Han kan ikkje språket, han er analfabet og han har tapt alle tilknyttingspunkt til samfunnet. Heldigvis har han sonen Hamid, ein intelligent gut som hjelper faren med å ta seg fram i det franske byråkratiet. I del to er det Hamid si historie vo får høyre. Han vil bli heilt fransk, han vil gløyme heimstaden, Algerie og alt som har med det som hende der. Han er smart, han lurar faren, men han får og møte fordommar og racisme. Han treff Clarissa og dei gifter seg og får fleire døtre. Hamid veljer å teie, han fortel ikkje noko om sin bakgrunn eller frå barmdommen sin. Han går helst ikkje på besøk til foreldra, han vil på alle måtar velje vekk alt som knyt han til Algerie. I del tre er det ei av døtrene til Hamid som er hovudpersonen. Naïma arbeider i eit kunstgalleri og sjefen hennar vil at dei skal ha ei utstilling med ein algirsk kunstnar Lala. Problemet er at Lala er kreftsjuk og arbeidene hans er stort sett i Algerie. Noko er eigd av den førre kona hans som bur i Algerie og noko må hentast frå museum i Algerie. Sjefen hennar vil at ho skal ta kontakt med Lala og reise til Algerie for å gjere avtaler om utlån av verka. Naïma vegrar seg, men når ho møter Lala vert ho nysgjerrig og det ender med at ho reiser trass alle motførestillingar.

Då Selskapet las bak på boka trudde nokon av oss at her skulle  alt handle om Naïma, men istaden fekk vi ei innføring i historia til Algerie og alt som hende på 1950-talet og framover. Dette var overraskande, men langt i frå ei ulempe. Vi hadde alle ei kjensle at her lærte vi noko viktig om eit land som vi visste særs lite om. Vi snakka om innvandrarar og deira posisjon i samfunnet, om avstanden nokon treng til si historie og om kor utruleg vikitg språk er. Språket skiller oss om vi ikkje kan det og språk vi kan snakke saman bind oss saman. Denne romanen har fått fleire prisar og det er fortent! Slik som forfattaren beskriv relasjonane mellom folk er heilt eineståande. Vi anbefalar denne boka!

Ei ukjend verd

 

Å lesa Den siste revejakta av Ingvar Ambjørnsen var som å stiga inn i ei heilt ukjend verd for Selskapet sine medlemmar. Så mykje dop, så mykje vald og så utruleg mykje pengar som dette handla om. 

Forteljaren i romanen heiter Carl F. Vang (og dei som veit at boka kom ut i 1983 veit og at Karl Evang var ein markant person innanfor helsesektoren på den tida). Carl skal no gjere sin siste transport og sal av hasj og ikkje noko må gå gale. Det går nesten bra, men så døyr kjærasten til bestekammeraten hans, Robert av ei overdose og Robert vil ha hevn. Dette passer ikkje inn i planane til Carl for no kjem dei verkeleg farlege folka for nær dei han er glad i. Han må få sambuaren og dottera hennar ut av huset slik ar dei er trygge. Det er vert hektisk, det vert svett og det går litt i ball for både den eine og den andre...

Selskapet sleit seg igjennom boka for her var det eit sterkt forsvar for hasj, berre fine greier.. medan heroin var raskaste vegen til død og forderving. For oss var det mange framandord, men sakte skjøna vi litt meir. Carl tenkjer ikkje langsiktig, han tenkjer berre fram til denne "jakta" er over, men kva då? 

Denne romanen var den andre Ambjørnsen ga ut og dei som har lese seinare bøker av han vil nok undrast over dette nonsjalante, skvaldrande språket og den utruleg seine framdrifta i handlinga. Det er berre innimellom at vi ser spor av det som skal komme av glitarande ordkunst og setningar som dirrar. Det var når vi møtte på desse stundene at vi kom oss gjennom boka og at vi eigentleg er glad for å ha lese ho.

Pandemien - vi glemmer hvordan det var

 

Selskapet hadde til dette møtet lese Elizabeth Strout sin roman: Lucy ved havet. Det viste seg at dette var fjerde boka i rekka om Lucy Barton hovedpersonen i boka og det gjorde nok deltakarane litt forvirra i starten. Boka var godt likt av alle, men vil den bli ståande som ei bok vel verdt å lese om nokre år? 

Boka handlar altså om Lucy Barton som er forfattar og bur i New York. Ho mista den andre ektemannen sin for eit år sidan, året er 2020 og den førre mannen hennar William kjem for å ta henne med til eit hus han har leigd i Maine. Det er pandemi, men Lucy som ikkje les aviser eller ser på nyhendesendingane på TV er heilt framand for dette. William er særs insisterande og ho vert med han. Ho pakkar berre ein liten koffert for dette skal ikkje vare så lenge. Han tek med seg laptopen hennar for William er vitskapsmann og anar nok at denne pandemien kan ta tid. Dei kjem til Maine, finn huset og lagar seg ein kvardag der dei lever fredeleg med kvarandre. Dei har to døtre saman og Lucy er bekymra for dei. Den eine bur i New York med ein mann ho vil skilje seg frå. Den andre i Connecticut med mannen sin som er lungesjuk. William har ei ny kone, som han er skild frå og han har ei dotter med henne. Dei har begge folk dei er uroa for og dei høyrer om familie og venner som blir sjuke og nokon døyr. Midt i dette skal dei leve og gjerne utrette noko. Lucy skulle eigentleg reist på bokturne til Italia go Frankrike, men dette blir sjølvsagt avlyst. I staden går ho tur, anten åleine eller saman med Bob ein av William sine venner. Lucy føler at Bob verkeleg høyrer på henne. Ho snakkar med han om alt mogeleg og han svarer oppriktig. Bob er gift med Margaret ho er prest og travel. Bob er advokat og ein slik mann kan vere god å ha. Det er nokre som ikkje liker at folk frå New York kjem til Maine for å unngå pandemien. Dei skriv plakatar utanfor huset og Lucy vert engesteleg. Då kjem Bob med nummerplater frå Maine til bilen deira og problemet er løyst. William er aktiv og ordner det slik at Lucy og døtrene får treffast, med to meter avstand og munnbind, men det gjer Lucy godt. Døtrene på sin side er ikkje heilt sikker på William sine intensjoner, er han ute etter å manipulere mora?

Forfattaren skriv munleg. Det er som om Lucy sit ved sida av oss og fortel om kva ho har gjort og tenkt i det siste. Det er lett å lese, det er underholdande og gjennom små setningar er det som ho trekk seg attende og slår noko fast. Til dømes når Lucy skal prøve å forstå andre menneske sine handlingsmønstre og det ikkje går så seier ho: "Jeg tenkte som meg selv". Vi reflekterte litt over dette og kjende oss vel litt att...

Selskapet snakka om korleis vi hadde det under pandemien. Veldig roleg for nokon og eit strev for andre. Uro for familie som måtte vere på jobb og for dei som var sjuke. Vi snakka om korleis vi innretta oss og kor heldige dei av oss var, som kunne gå ute i naturen.  Vi konkluderte med at boka var koseleg å lese, men vert ho eit monument i litteraturen? Antakeleg ikkje, men underhaldning er heller ikkje dumt.