Orda kjem dansande mot deg

Sa ein av deltakarane i Selskapet då vi ein kveld i januar snakka om romanen Syngja av Lars Amund Vaage. Det var mange superlativ som sveiv i lufta då vi starta samtalen om denne sterke lesaropplevinga som boka er. Vaage skriv om dotter si G og hennar sjukdom som heilt endrar hans og familien sitt liv.  Han skriv om korleis han møtte kona si og sin eigen veg fram til å bli forfattar. Han skriv om oppdaginga av at G ikkje var som andre barn og trongen etter at ho skal bli bra att, at dei må finne ut noko slik at ho kan bli betre, bli funksjonsfrisk, ikkje vere den ho faktisk er. Korleis skal dei møte andre sine forventningar og spørsmål?
Så kjem erkjenninga av at G er den ho er, korleis kan han som far nå fram til dotter si, finne hennar språk? 
Vi kjende vel alle på maktesløysa, på denne kjensla av å gå i sirkel - for nokre gonger ser det ut til at G er på veg inn i vår verd, men så vender ho attende til sin eigen.
Vi får ikkje vite så mykje om G, men meir om kva for tankar faren gjer seg om henne, om hjelpeapparatet, om hendingar som gjev faren og oss hjartet i halsen - som til dømes då dei sit i bilen og G tek av seg bilselen, ikkje berre ein gong, men mange, mange gongar.
Det er ei flott bok, men vi var ganske samd i at vi blir ikkje berørt, forfattaren heldt ei klar distanse - som nok er for markert og fjerner ei mogeleg identifisering. Dessutan var det nokre som synest at forteljinga gjekk rundt og rundt, ein sirkel som var gjentakande og ikkje opnande.
Når dette er sagt var alle begeistra over språket, vakkert, presist, nydelege formuleringar som skapte fine bilete i hovudet. Det er ikkje så mykje å le av, men det var fleire som trakk kraftig på smilebandet då dei leste om forfattaren som forelska bussjåfør på veg mellom Odda og Utne. Dette er ei bok som gjer inntrykk, vi les gjerne fleire slike!

Januarmøtet

På januarmøtet skal vi snakke om Lars Amund Vaage sin bok Syngja. Vi møtast  den 24. januar kl.19.00 på Meland bibliotek. Velkommen!

Eit fantastisk tidsbilete

var det å lese boka "Å føde et barn". Forfattaren Kristina Sandberg har laga eit utruleg interessant og flott bilete av Sverige på 1930-talet med denne romanen, meinte Selskapet då vi var samla i starten på desember. Hovedpersonen Maj har reist frå den vesle heimbyen til ein større by for å prøve å komme inn på eit hotell som konditor. Ho får ein jobb i eit bakeri og der får ho ei venninne som ho og er saman med på fritida. Maj er forelska i Eirik, men han utnyttar henne og vil eigentleg ikkje binda seg til henne. Maj drømmer likevel om at det ein gong skal bli dei to, men på ein tur med venninna treff ho Thomas og etter mykje alkohol ligg dei saman og Maj blir gravid. Maj håper at det er Eirik sitt barn, men enkel hovudrekning avgjer at barnet er Thomas sitt og Thomas ber Maj gifte seg med han. Thomas er ein del eldre enn Maj, han har vore gift med Astrid tidlegare, men er no skild. Thomas bur i same huset som mora og er svært knytt til henne. Det var ikkje lett for Maj å bu så nær svigermora og dei får heller aldri eit nært forhold. Som ein i Seslakpet sa: "Ho var ikkje go, ho gamlo" Maj kommer får enkle kår, mora hennar har kokt i selskap til familier tilhøyrande same klasse som familien Maj no giftar seg inn i, altså øvre del av middelklassen. Maj har alltid beundra mora sine evner på kjøkkenet og ho var ofte med henne når ho var yngre, men det Maj gjorde var aldri godt nok. Når ho no skal gifte seg og få barn er det berre brørne hennar som reiser i bryllaupet og når barnet er fødd får ho inga helsing frå foreldra. Det ligg ein veldig lengsel i Maj for å få anerkjenning og ros frå mora, men det er og mykje skam og negative tankar som stengjer for kontakt mellom mor og dotter. Når det og viser seg at Thomas er alkoholikar som vippar over i aggressivitet får Maj endå meir å stri med.
Å få barn - dei godt vaksne damene hugsa godt kor lite dei sjølv visste om korleis ein skulle stelle eit nyfødd barn, alle tankane og uroa over ikkje å gjere "det rette" og opplevinga av at alle visste så mykje meir enn dei. Vi var alle imponerte over drivet i forteljinga og dei grundige undersøkingane forfattaren må ha gjort for å få alt rett både med kle, hus og mat. Ja, mat spelte ei stor rolle i boka, tenk på all maten Maj laga! Vi undra oss over dette vanskelege forhaldet mellom mor og dotter, at dei ikkje ein gong prøvde å snakke saman og særleg når mora var så sjuk. Spørsmålet om korleis Astrid klarte å få skilsmisse var og ei sak vi stansa ved, for på 1930-talet var vel ikkje det ein enkel sak?
Ein annan sak var dette med alkohol og svangerskap, her var det tydeleg andre reglar som gjaldt enn no i våre dagar. Vi kjende igjen trongen for å skjule alkoholproblem, ikkje si det som det er før krisa er total, men la både det eine og det andre "bli i familien". Selskapet var begeistra for boka, men syntes at ho til tider var litt lang og at den slutta litt brått. Når vi no fekk klarlagt at dette er første bok i ein trilogi vart vi letta, for denne historia har vi lyst til å følgje vidare. Ei kjekk bok å lese, lett, god skrift og vi vil så gjerne vite korleis det går med Maj og Thomas og den vesle dotter deira Anita. 

Desember møtet

Det siste møtet i 2012 vert på Meland bibliotek torsdag 6. desember kl. 19.00. Vi skal lese og snakke om boka Å føde et barn av Kristina Sandberg. Dersom de vil lese fleire omtalar av boka finnes det ein her. Vi har fått boka av Pantagruel forlag. Har du lyst til å vere med på samtalen? Ta kontakt med biblioteka!

Her var det ingenting å leve på,

sa ein av deltakarane i Selskapet då vi hadde prata litt om Åshild Thune si bok Skulpturen. Ja, for så skuffa var fleirtalet av dei frammøtte den kvelden vi skulle samsnakkast om boka. Vi hadde nok forventningar til boka etter å ha lese bakside teksten, men det vart i det store og heile ein nedtur. Boka handlar om Andreas Frank som er ein sexgal skulptør, kona hans Maude, foreldra til Maud, onkelen hennar Simon, kunstnarvennen til Andreas, Linda som blir den nye modellen til Andreas, mor til Linda og den døde søstra til Linda. Ei lang rekke med personar som vi i liten grad blir kjende med, men dei har ei rekke problem, snakkar lite saman og er mest oppteken av sine eigne prosjekt.
Andreas Frank har ein intens kløe som gjer at han nesten ikkje kan halde seg i ro, det hjelper berre når han har sex. Vi spurde oss om han kanskje hadde ein eller annan diagnose? Maude er høgtutdanna og har ein stilling i eit departement, men når det gjeld mannen let ho han herje på og er heilt apatisk. Foreldra til Maud snakkar ikkje med kvarandre og det viser seg at her ligg det mistanker og undertrykte kjensler og stengjer. Onkelen Simon tydelegvis ein heller spalta person som er genierklært på den eine sida og manipulerande på den andre. Så har vi Linda; ho er stum etter ei bilulykke der søstera døyr. Mora som er på ein eller annan anstalt, seier at Linda "har arvet sin fars dårlige blod" og ho kan ikkje like henne. Mora let seg derimot lure av Linda når ho tek på seg kleda til søstera, ho trur det då er søstera som er komen tilbake. Vi skjøna ikkje kor sjuk eller frisk mora var sidan Linda kunne lure henne slik, det hang ikkje så godt saman dette.
Etter ein lengre prat prøvde vi å konkludere: Vi skjøna ikkje kva forfattaren vil med denne boka. Ho må hente moment frå sitt yrkesliv, men det hadde sikkert gått like bra med færre element. Handler boka om avhengighet og underkastelse? Vi klarte ikkje å komme fram til eit felles svar.
Kan vi si noko positivt? Boka er lett å lese, vi møter mange skjebner, nokre særs fargerike personar. Kanskje andre lesarar vil finne andre sider enn oss? Kven veit?

Kva om vi las ein debutant?

Det er ikkje til å komme ifrå at fleire i Selskapet arbeider på bibliotek og slik sett har desse bruk for å lese variert og halde seg oppdatert på nye forfattarar. Dei bibliotektilsette klarte å få resten av deltakarane med på å lese ein debutant, så på neste møte 25. oktober kl. 19.00 på Lindås bibliotek i Knarvik skal vi lese: Skulpturen av Åshild Thune. Åshild Thune debuterte i 2011, så boka har hatt eit år på seg til å komme ut av hyllene, men har ho det? - og om ho ikkje har det, kva er grunnen? Dette skal vi snakke om i oktober. Vil du vere med, så ta kontakt med biblioteka i Lindås eller Meland så finn vi eit eksemplar til deg. Vel møtt!

Vish Puri - den indiske Hercule Poirot

Etter ein lang sommarferie var dei frammøtte i Selskapet glade for å vere i gang att. Tjenestepiken som forsvant av Tarquin Hall var perfekt sommarlesing og fleire såg fram til neste bok om den noko pompøse Vish Puri. Boka handlar om detektiven Vish Puri som liknar svært på Hercule Poirot, han bur og arbeider i Dehli og i boka får vi høyre om nokre av sakene hans. Vi får høyre om medhjelparane Nattkrem, Håndbrekk, Lysrør og Dossen og ikkje minst sekretæren som heldt orden på avtalane hans Elizabeth Rani. Boka gir eit ganske kritisk blikk på India og det indiske samfunnet, med korrupsjon og eit kastesystem som set skarpe skille mellom folk. Men det er og ei hylling til den indiske maten, familien og kulturen. Vi kjenner nesten lukt og smak når vi les om maten, for Vish Puri er ein særs matglad type! Forfattaren har budd og arbeidd i India i mange år, så det er nok eit truverdig bilete vi får av samfunnet.Sakene Vish Puri arbeider med er mellom anna å sjekke bakgrunnen til unge menn som vil gifte seg inn i viktige familiar. Dei som har sett TV-programmet "En sikh i India" vil kanskje hugse at det er vanleg med slike detektivbyrå i India. Vish Puri oppklarer og saka om tenestejenta som forsvann, men det var meir som skjulte seg i denne forsvinninga enn ein skulle tru i første omgang.
Selskapet snakka mellom anna om mora til Vish Puri som dreiv si eiga etterforsking, det var ei dame med driv i! Det som gjer boka til ei kjekk lesaroppleving er humoren! Plottet er forsvakt til at den fungerer som krim, men alle dei som elskar Damenes detektivbyrå nr. 1, vil og ha ei herleg stund med denne boka. Egnar den seg som lesesirkelbok? Ikkje så veldig, for det er ikkje så mykje å gripe fatt i. Alle likte boka og som sagt til ferielesing/avslapping/koselesing var ho perfekt.