Mor Joad

No har det gått skammeleg lenge sidan Selskapet var samla og snakka om boka Vredens druer, men skrivaren skal gjere eit forsøk på å hugse tilbake og skrive ned nokre bitar av samtalen. Flertalet av de ni frammøtte hadde lese heile boka og likt henne. Boka handlar om familien Joad og deira oppbrot og reise frå Oklahoma til California. Farmen deira er, etter mange uår eigd av banken og den einaste utvegen ser ut til å vere å reise til California der dei treng fruktplukkarar. Vi følgjer familien når dei bryt opp og på den heller dramatiske reisa. John Steinbeck fekk nobelprisen for denne boka og det er ei mektig forteljing om fattigfolks samhald og omsorg for kvarandre. Men mellom kvart kapittel om familien Joad er det essayistiske kapittel om samfunnsutviklinga og eit kritisk blikk på kapitalens mekanikk for å halde hjula i gong, som dei seier. I desse kapitla brukar forfattaren naturfenomen eller observasjonar i naturen til å biletleggje synspunkt han vil ha fram og dette gjer han slik at bileta sit fast i minnet!
Vi fordjupa oss i mora si rolle som den som kjempa og kjempa for å halde familien samla, når alle ser ut til å gje opp håpet, kjempar ho vidare, sjå her:
- Nå har vi ingenting, sa faren. - Å skal vi gjøre nå ei lang tid? Ingen innhøsting. Saronsrose er langt på vei nå. Ser ut som vi er ferdige. - Å nei da. Moren smilte. - Mannen, han lever lissom røkkevis, men kvinnen er en rolig strøm med små evjer og stryk. Men den glir fram. Vi forandres kanskje, men vi dør ikke ut. Noen dør, men resten er kraftigere enn som så. Vi får leve en dag om gangen. Lag deg ingen unødige sorger.
Vi snakka om at det er kanskje slik at menn er meir stadbundne og at kvinner eigentleg kan vere kor som helst så lenge dei har barna rundt seg. For mor Joad var det slik, forfattaren framstiller ho som fjellet i familien, eit bilete på den ultimate mor? Vredens druer - boka krevde ei langsam lesing, men ho var verd det!

Heinrich Böll

Heinrich Böll fekk Nobelprisen i litteratur i 1972 og difor skal vi lese boka:
Katharina Blums tapte ære. Denne boka kom ut i 1974 og er ikkje "nobelprisboka", men Böll fekk prisen i hovudsak for heile forfattarskapet sitt og når boka er på under 200 sider såg Selskapet føre seg at dette skulle dei makte. For dei som gjer seg raskt ferdig med Katharina Blum kan vi allereie no melde at neste bok vert: Hundre års ensomhet av Gabriel Garcia Marquez.
Vi samtalar om Katharina Blum den 17. mars kl.19.00 på Lindås bibliotek. Ta kontakt med personalet på biblioteka om du ønskjer å vere med. Velkomne!

2011 - nytt år, nytt tema!

Selskapet legg no Island bak seg, førebels! Det er store planar om å reise til Island i august, sjå Reykjavik, naturen og kikke på alle desse kjellarleilegheitene som vi har lese om både titt og ofte. Den som følgjer med vil få meir informasjon etterkvart!
Men kva med lesinga i 2011? Ei i Selskapet reklamerte veldig for å lese svensk litteratur, men responsen var heller lunken. Så var det ei som hadde kome på kva med å lese nobelprisforfattarar? Det var meir interesse for dette, så resultatet blei: Vi startar på 1960-talet og vel ei av bøkene innanfor dette tiåret. Neste møte vel ei bok innanfor 1970-talet osb til vi kjem til slutten av året og vi ventar i spaning på kven som får prisen i 2011!
Til den 20. januar 2011 les vi John Steinbeck: Vredens druer . Nokre har kanskje lese boka, men dette er ei bok som gjerne kan lesast ein gong til - og dei som ikkje rekk å lese kan sjå filmen! Møtet er på Meland bibliotek kl.19.00 - velkommen!

Hjertets sted - kor er det?

Selskapet samla seg på Lindås bibliotek, denne mørke november kvelden. Hjertets sted av Steinunn Sigurdardottir var boka vi skulle lese. Den hadde fått nokre til å lengte til Island, nokre til å nesten gje opp lesinga og nokre hadde ikkje starta i det heile. Dei som levde seg inn i forteljinga om Harpa, Edda, Heidur og dei mange menneska dei trefte på ferda frå Reykjavik til den austlege delen av Island, framheva landskapet og det poetiske språket. Dei som heldt på å gje opp, snakka oppøst om gjentakingar og " var det verkeleg naudsynt med fire hundre sider for å komme seg frå Reykjavik og austafor?" Dei som ikkje hadde fått starta sat med store auge og måtte få eit kort samandrag av historia om Harpa som skal redde dottera Edda frå dårleg selskap, fyll og narkotika. Saman med venninna Heidur køyrer dei tre tvers over Island for å kome lengt vekk frå Gerti Høne og anna selskap som høver dårleg for jenter midt i tenåra. Undervegs får vi høyre om Harpa sin lengt etter å finne ut om far hennar er hennar biologiske far (for ho liknar ikkje på han i det heile!), om planane om å skrive, om vennskapen med Heidur og om det kompliserte forholdet ho har til dottera Edda.
Det var nokre spesielle personar vi møtte i denne boka. Harpa nesten utan sjølvtillit i ei konstant samtale med den daude mor si, Heidur den verdskjente fløytisten og med ein kjærast som tykte litt for vel om Harpa, den rasande Edda som veksla mellom storm og stille utan særskilde førevarslar. - også desse slektningane til Harpa som vi stadig møtte på og som var meir eller mindre gåtefulle...
Ei i selskapet sa det slik: "Eg blei så glad i småtte-tausa Edda, ho minte meg slik om ei" - og slik er det med fleire av dei vi har lese om i år, vi kjem liksom ikkje heilt laus - enno. Slik som til dømes Bjartur i "Sin egen herre" - vi lever nok ei stund til med han i tankane.

Novemberbok

Til neste møte som blir på Lindås bibliotek den 4. november kl.19.00 skal vi lese Hjertets sted av Steinunn Sigurdardottír. Boka kom på norsk i 1997 ho er utseld frå forlaget og sjølv om det strålande biblioteknettverket utnyttast så betyr det at her må vi lese raskt og gje boka vidare til neste lesar. Vi ønskjer lukke til og vel møtt!

Litt av ei bok!

Ja, det var hovudinntrykket etter at deltakarane i Selskapet hadde lese Sin egen herre av Halldór Laxness. Vi var fascinert av Bjartur som var meir oppteken av å vere sin eigen herre enn kona og barna sin velferd. Er det mogeleg å ikkje springe ut i natta og leite etter sonen sin når han har forsvunne ut i mørkret? Når du har mange sauer og du knapt kan fø dei gjennom vinteren, er det ikkje då "naturleg" å slakte nokre slik at familien kan spise anna enn rotna fisk? Er denne boka ein parodi eller skildring av ei tid som var ein gong? Vi fann ut at handlinga går føre seg i tida før første verdskrigen. Bjartur har arbeid i atten år for å få høve til å skaffe seg sitt eige bruk slik at han kan bli sin eigen herre. Han gifter seg med Rósa men det vert ikkje noko godt ekteskap og Rósa døyr i barsel. Bjartur er ikkje dum og reknar raskt ut at denne graviditeten har ikkje noko med han å gjere, men når barnet overlever trass mykje dramatikk, tek han seg like vel av henne. Ásta Sóllilja vert den av barna han verkeleg elskar, men som han og har eit komplisert forhold til. Vi sleit oss igjennom lange passasjer med diskusjonar om reinsing av sau, kor mykje tobakk kunne ein gje dei utan at dei døyde? Like eins desse kranglane om å melde seg inn i Samvirke eller ikkje. Det var ikkje så mykje mat i heimen til Bjartur, men kaffi drakk dei - kopp etter kopp! Også denne historia om Gunnvör og ulukkene som følgjer han som ikkje kastar ein stein i dyssa hennar - nok ei islandsk soge? Denne romanen er ei skattekiste av merkelege tildragingar og hjarteskjerande historier. Vi vart provoserte av Bjartur, men etter ei stund viser han ei anna side og vi får sympati med han igjen, han blir eit heilt menneske! Men som ei sa: "Han e ein god eitel!"

Møtestad

Det har vore litt uklart kor Selskapet skulle møtast til samtale om boka Sin egen herre. Det er no heilt avgjort at møtet skal haldast på Meland bibliotek 9. september kl.19.00. Alle er velkomne!