Livet er meir komplisert enn ein dom

Vi starta året med å samsnakkast om Barneloven av Ian McEwan. Dette var ei bok som greip oss alle og som ga oss mykje å snakke om. Boka handlar om Fiona Maye, ho er dommar med familierett som spesialområde, ho bur i lag med mannen sin Jack og dei har vore gift i mange ti-år og er barnlause. Boka startar med at Jack vil ha Fiona si godkjenning på at han kan ha eit sidesprang og dette er opptakten til eit turbulent privatliv i den tida vi følgjer dei, ved sida av at Fiona får ei vanskeleg hastesak i retten.
Samtalen i Selskapet starta faktisk med: Trur de han var utru? Synest han at han hadde "rett til" å vere utru sidan Fiona berre var oppteken av sakene sine og ikkje såg hans behov?
Fiona er dyktig, ho har arbeidd målmedveten for å kome dit ho er i dag. Eigne barn har ho utsett så lenge at det ikkje er aktuelt no, men dei har mykje kontakt med andre barn i storfamilien. Saka ho får handlar om ein gut, Adam på 17 år som treng blodoverføring for å overleve, men både han og familien er medlem i Jehovas Vitne og dei aksepterer ikkje den slags behandling. Fiona reiser til sjukehuset der guten ligg og det oppstår eit spesielt forhold mellom dei. Han fortel henne om sine tankar, han skriv dikt og spelar fiolin. Fiona er og ein god pianist og dei les og syng saman. Møtet med Adam skaper eit stort engasjement og sterke kjensler hos henne.
Selskapet diskuterte ekteskapet mellom Fiona og Jack - ho utsett, han tenker på sine behov, dei hadde på eit vis kome inn i "ein tralt", spenninga i ekteskapet var ikkje der lenger. Forfattaren set den private Fiona opp mot dommaren Fiona. Vi merka oss at Fiona oppsøkte Adam på sjukehuset, noko som i dag er særs uvanleg og ho går over streken når det gjeld relasjonen til han.
Vi var og innom blodoverføringa som eit livreddande middel. Forfattaren skriv nyansert og fint om dette, vi skjønar det ikkje - men forfattaren får fram dilemaet.
Boka var lett å lese med godt språk. Det var litt mange detaljar og det hadde vore kjekt med eit kart over London.
Den gode Odd W. Surén har skrive eit fin melding i Dag og tid, som og tok oss tid til å lese.
Selskapet anbefaler Barneloven og med den fleire bøker frå handa til Ian McEwan, det er fleire av oss som nok les boka ein gong til.

Her var det for mykje roting i sjelslivet

Ja, dette var det første medlemmane i Selskapet sa då vi var samla på Lindås bibliotek for å snakke om boka Leve posthornet av Vigdis Hjorth. Det var vel ingen av dei frammøtte som er blodfan av Hjorth, sjølv om fleire framheva "Hjulskift" som vi las for nokre år sidan og som vi hugsa som ei kjekk bok. Leve posthornet handlar om Ellinor som arbeider saman med Rolf og Dag som kommunikasjonsrådgjevar og det er dette som er ironien i boka, dei kommuniserar ikkje. Dag seier opp og reiser frå oppgåva si å arbeide med dei posttilsettes organisasjon for å samle støtte mot eit vedtak av postdirektivet. Dag reiser til Frankrike og der gjer han sjølvmord. Ellinor og Rolf er lamslegne, men arbeidet må gjerast og det er Ellinor som overtek arbeidet mot EUs postdirektiv. Ellinor har det ikkje så greitt på det private plan heller. Ho har ein kjærast Stein og han har ein son på åtte år. Forholdet mellomStein og Ellinor er prega av avstand om manglande kommunikasjon. Ellinor ser ut til å mangle empati med både mannen og sonens hans, for når sonnen til Stein har geburtsdag gjev ho han ei Postman Pat-bok. (Her grøsste alle bbliotekarane). Ho har og eit merkeleg forhold til familien sin og det er på mange måtar rotløysa som pregar livet hennar.
Ellinor er leiar på eit kurs for dei posttilsette i korleis dei skal skrive for å søkje nye jobbar, for å presentere seg sjølv. Kurset blir ein fiasko, men det førar til at ho reiser til Nordnorge, treff nokre av dei som vil miste jobb og posttilgang og får lese brevet til Helga Brun. Det er dette brevet som snur forteljinga, gjev Ellinor ei slags oppvakning og får arbeidet mot postdirektivet til å ta av. Engasjementet som skrivet hennar vekkjer fører til at postdirektivet fell på APs landsmøte og det er altså i denne delen av romanen at Hjorth skaper ei ørlita von om at Ellinor kan ha ei litt lysare framtid.
Trudde Selskapet på romanen og personane i han? Nei, hovudpersonen vart aldri eit levande menneske. Forteljinga er ustrukturert og vi lurte veldig på om kva for meiningar Ellinor sjølv hadde. Hadde ho eit verkeleg opprør i seg eller var dt berre tida og dei to kollegene hennar som skapte opprøret? Sterkast vert dette når vi les om den unge AUF leiaren som klarer å snu heile landsmøtet mot postdirektivet og om Ellinor som grev seg ned i det motlause. Han, den unge som gløda for noko og Ellinor som kanskje vil prøve å sjå opp frå seg sjølv. Dette handlar om sjølvkjensle og sikkerheit. Sjølv om Selskapet ikkje jubla av begeistring, så var vi samde i at forfattaren kan handverket, ho skriv godt, presist og gjev deg noko som lesar, men distansen til oss som lesarar er for stor, slik var det for oss.